Ang mortal kong kaaway — si Ethan Santos — ay nalasing nang husto kaya naman nagkamali siya ng gapang at nahiga sa kama ko.
Kinaumagahan, tinawagan niya ang mga barkada niya:
“Tumakas ‘yung babae kagabi, hindi ko man lang nakita nang malinaw ang mukha niya.”
“Pero kailangan ko siyang mahanap.”
Noong oras na ‘yon, nakaupo ako sa katabing lamesa, walang emosyon ang mukha habang dahan-dahang nginunguya ang aking toasted bread.
Sa loob-loob ko, napatawa na lang ako nang mapait —
Mukha nga hindi mo namukhaan, paano mo hahanapin?
Pagkalipas ng kalahating taon, narinig ko siyang may kausap sa telepono:
“May laman na ‘tong puso ko.”
Sige, sabi mo eh.
Habang hawak ang tatlong buwang tiyan ko, agad akong nag-book ng flight papuntang Boracay.
Nang lumapag ang eroplano, nakadapa si Nate-Nate sa kandungan ko, tulo-laway pa sa buong damit ko.
Ang tatlong taong gulang na bata kung matulog ay walang pinagkaiba sa kanyang tunay na ama — ang lalaking hanggang ngayon ay walang kaalam-alam na ama na pala siya.
Bahagyang nakabukas ang bibig, medyo nakakunot ang noo, at ang buong katawan ay nakadipa na parang letrang “X”, walang pakialam na sinakop ang upuan naming dalawa.
Pinunasan ko ang laway niya gamit ang panyo at mahinang tinawag:
“Nandito na tayo, munting amo ko, gising na.”
Tuminggalas lang si Nate-Nate, may binulong na hindi maintindihan, at nagpatuloy sa pagtulog.
Bumuntong-hininga ako at binuhat ang buong katawan niya.
Isang mabigat na bata na may timbang na higit labinlimang kilo ang nakasabit sa akin, ang malambot at mainit niyang mukha ay nakasandal sa leeg ko.
Sinalubong ako ng malamig na hangin mula sa aircon ng airport, na humalo sa matamis at matapang na amoy ng pabango mula sa duty-free shop at sa pait ng barakong kape.
Ang biyahe pabalik ng Manila ay nakakapagod, dahilan upang sumakit ang aking likod at mga binti.
Hinila ko ang aking maleta at dahan-dahang naglakad patungo sa VIP exit.
Ang pagbabalik sa bansa… ay wala naman talaga sa plano ko.
Ang lolo ko — ang mismong founder ng Ramirez Group — ay tumawag noong nakaraang buwan, walang tigil ang pag-ubo sa loob ng dalawampung minuto.
Sa pagitan ng mga ubo na ‘yon ay may tatlong “ayos lang si Lolo”, dalawang “huwag kang uuwi”, at isang:
— “Kung hindi ka pa uuwi… baka sa buhay na ‘to, hindi mo na ako makikita muli.”
Sige na nga.
Matanda na talaga si Lolo, alam na alam niya kung paano ako pasunurin bilang apo niya.
Bukod doon, ang bagong township project sa pagitan ng Ramirez Group at Santos Group ay nasa kritikal na yugto na.
Ako — ang itinalagang ikatlong henerasyong tagapagmana ng pamilya Ramirez — ay tatlong taon nang nagtatago sa trabaho, at hindi na talaga kaya ni Lolo na pasanin ang lahat.
Malinaw ang mensahe ng board of directors —
Bumalik ka na rito at magtrabaho.
Ano pa nga ba ang magagawa ko?
Kaya naman, nagtiis ako at bumalik.
Kasama ang isang “time bomb” na nagngangalang Ramirez.
Bumukas ang automatic door ng VIP exit.
Nakatungo kong isinarado ang zipper ng dyaket ni Nate-Nate, saka lumingon sa gawi ng mga naghihintay na sundo —
At doon ako biglang napatigil.
Mga sampung metro ang layo, isang lalaki ang nakasandal sa gilid ng railing ng arrival area.
Ang isang kamay ay nasa bulsa ng kanyang pantalon, habang ang isa naman ay humahawak sa teleponong nakadikit sa kanyang tainga.
Ang kanyang custom-made navy blue suit ay swak na swak sa kanyang katawan, napakalinis ng tabas.
Ang malapad niyang balikat ay nagpapakita ng magandang postura, at ang hubog ng kanyang baywang ay sapat na para dumiin ang inis sa dibdib ng sinumang makakakita.
Naka-roll up ang manggas ng kanyang polo hanggang siko, na nagpapakita ng isang mamahaling relos na may puting dial at itim na kamay.
Ang strap nito ay nakapatong sa bahagyang natitingnang ugat sa kanyang pulso.
Ang gilid ng kanyang mukha ay napakatulis, tila kaya nitong humati ng papel.
Ang linya ng kanyang panga mula tainga hanggang baba ay tuwid at nagpapakita ng matinding awtoridad.
Si Ethan Santos.
Nagsimulang manginig ang mga binti ko.
Tatlong taon na.
Tatlong taon kong pinag-aralan ang kakayahan na kung tawagin ay “ang magpanggap na kalmado kapag nakasalubong si Ethan Santos”.
Pero sa unang araw pa lang ng pagbabalik ko, kailangan ko na agad itong isabuhay?
Mabilis kong ibinaba ang hawak kong sumbrero upang takpan ang mukha ni Nate-Nate na kasalukuyan pa ring mahimbing na natutulog sa aking balikat.
Ang tatlong taong gulang kong anak ay may eksaktong hubog ng panga at mga pilikmata na tila ba hinalaw mula sa lalaking nakatayo ilang metro lang ang layo mula sa akin.
RULE 1: Kung hindi ka lilingon, hindi ka niya mapapansin.
Iyan ang mantra na paulit-ulit kong binigkas sa aking isipan habang mahigpit kong hinahawakan ang hawakan ng aking maleta.
Dahan-dahan kong inilipat ang aking direksyon patungo sa pinakadulong bahagi ng exit lane, pilit na iniiwasan ang kaniyang linya ng paningin.
Ngunit tila ba mapaglaro ang tadhana.
Eksaktong pagdaan ko sa tapat ng kinaroroonan niya, ibinaba ni Ethan ang kaniyang cellphone at pormal na lumingon patungo sa direksyon ng VIP exit.
Huminto ang kaniyang tingin sa akin.
Nanigas ang buo kong pagkatao, ramdam ko ang biglang pagbagal ng takbo ng oras sa loob ng airport.
Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa gamit ang kaniyang matatalim at mapanuring mga mata na tila ba sinusuri kung ako nga ang kaniyang mortal na kaaway na matagal nang nawala sa Maynila.
“Chloe Ramirez?”
Ang kaniyang baritono at mababang boses ay pumutol sa ingay ng paligid, kasing-lamig at kasing-talim ng kaniyang awtoridad noong mga panahong nag-aagawan kami sa mga lupain sa Makati.
Dahan-dahan kong inangat ang aking ulo, pilit na naglalagay ng isang napakaprofesyonal at malamig na ngiti sa aking mga labi.
“Mr. Santos.
Hindi ko inakalang ang nag-iisang CEO ng Santos Group ay may oras na para maging airport receptionist.”
Bahagyang umangat ang gilid ng labi ni Ethan, isang pamilyar na ngising puno ng panunubok.
Humakbang siya pasulong, pinalapit ang kaniyang distansya sa akin hanggang sa maamoy ko ang pait ng kaniyang barakong kape na humalo sa kaniyang mamahaling pabango.
“Tatlong taon kang nagtago sa ibang bansa matapos mong ibasura ang kasunduan natin, Chloe,” seryoso niyang sabi, binalewala ang aking pambabara.
“At ngayon, bumalik ka para sa township project ng pamilya natin… bitbit ang isang bata?”
Bumaba ang tingin ni Ethan kay Nate-Nate.
Sa sandaling iyon, ang kaniyang mapagmataas na ekspresyon ay panandaliang natigilan.
Tinitigan niya ang natutulog na posisyon ng bata—ang bahagyang nakabukas na bibig, ang nakakunot na noo, at ang katawang nakadipa na parang letrang “X”.
Isang malalim na pagkalito ang gumuhit sa kaniyang panga.
“Anak mo?” paos niyang tanong.
“Anak ng pinsan ko,” mabilis kong sagot nang walang anomang emosyon, ginamit ang pinakamalaking kasinungalingan na inihanda ko bago pa man lumapag ang eroplano.
“Pinakisuyo lang sa akin dahil abala sila sa Cebu.”
“Ah… nagkataon lang pala,” mahinang natawa si Ethan, ngunit ang kaniyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa mukha ng bata.
“Kasi kung hindi ko alam ang totoo, iisipin kong ako ang ama ng batang ito dahil sa paraan niya kung matulog.”
Gusto kong mabilaukan sa sarili kong laway, ngunit pinanatili ko ang aking tuwid na likod.
Sa loob-loob ko, napatawa na lang ako nang mapait—Mukha nga hindi mo namukhaan noong gabing ‘yon, paano mo iisiping anak mo ito?
“Masyado kang kampante, Mr. Santos,” malamig kong putol sa kaniya habang hinihila ko muli ang aking maleta.
“Kung wala ka nang ibang sasabihin, mauuna na kami.
Naghihintay ang Lolo ko sa mansyon.”
“Hintayin mo ako, Chloe,” marahang hinawakan ni Ethan ang aking pulso bago ko pa man maitulak ang aking cart.
“Hinihintay ko ang private car ko.
Sabay na tayong pumunta sa Ramirez Group.
May kailangan tayong pormal na pag-usapan tungkol sa… laman ng puso ko.”
Makalipas ang dalawang oras, magkasama kaming pumasok ni Ethan sa pangunahing boardroom ng Ramirez Headquarters sa Bonifacio Global City.
Nakaupo si Lolo sa dulo ng lamesa, mahina pa rin ang katawan ngunit may bakas ng ginhawa sa kaniyang mga mata nang makita ako.
Ngunit ang bumulad sa amin sa loob ng silid ay hindi lang ang mga tapat na board members.
Nandoon din ang aking tiyuhin na si Brandon Ramirez at ang kaniyang anak na si Monica—ang mga taong tatlong taon nang nagtatangkang sipsipin ang pondo ng kumpanya at patalsikin si Lolo sa pwesto.
“Oh, nandito na pala ang ating tagapagmana,” nakangising panimula ni Brandon habang nakasandal sa kaniyang swivel chair.
“Chloe, tatlong taon kang nawala at nagpakasasa sa ibang bansa habang ang kumpanya ay unt-unting nalulugi sa township project.
At ngayon, may dala ka pang batang hindi malaman kung kanino galing? Napaka-unprofessional.”
“Tama si Papa, Lolo,” mabilis na sumingit si Monica, mayabang ang tingin sa akin habang pinatutunog ang kaniyang mga kuko.
“Hindi karapat-dapat si Chloe na humawak ng 60% ng shares ng pamilya Ramirez.
Mas makabubuti kung sa amin na lang ipapasa ang posisyon ng CEO upang hindi mapahiya ang pamilya natin kay Mr. Ethan Santos.”
Tumingin si Monica kay Ethan, pilit na nagpapacute at lumalapit ang kaniyang upuan dito.
“Mr. Santos, nabalitaan kong may napipisil ka nang babaeng nagmamay-ari ng puso mo.
Huwag mong hahayaang madumihan ng isang iresponsableng ina ang proyekto natin.”
Ngumiti ako nang napakalamig.
Dahan-dahan kong ibinaba si Nate-Nate sa malambot na sofa sa tabi ng opisina ni Lolo, bago ko pormal na ibinagsak ang isang makapal na asul na folder sa tapat ng mukha ni Brandon.
“Tiyuhin Brandon, pinsang Monica,” ang boses ko ay mababa ngunit dumadagundong sa lamig.
“Inakala ninyo ba na dahil tatlong taon akong nasa Boracay at sa ibang bansa ay hindi ko alam ang ginagawa ninyo? Sa loob ng nakalipas na anim na buwan, ang forensic audit team ko ay pormal nang nakakuha ng sapat na ebidensya na kayong dalawa ang lihim na nag-leak ng aming architectural designs sa kalabang network kapalit ng tatlumpung milyong pisong kickback.”
“A-Ano?! Nagkakainis ka lang, Chloe! Wala kang ebidensya!” histerikal na sumigaw si Monica, tuluyang nanghina ang kaniyang boses.
Dahan-dahan namang tumayo si Ethan Santos mula sa kaniyang upuan.
Inalis niya ang kaniyang custom suit jacket at malamig na tinitigan ang aking tiyuhin.
“Mayroon siyang ebidensya, Brandon,” pahayag ni Ethan, ang kaniyang tinig ay puno ng reyal na kapangyarihan.
“Dahil ang kumpanyang binilhan ninyo ng pekeng materyales para sa township project ay pag-aari ng Santos Group.
Kanilang alas-sais ng umaga, bago pa man lumapag ang eroplano ng asawa ko… pormal ko nang ipinasa ang kaso sa National Bureau of Investigation (NBI).”
Asawa ko?!
Nanlaki ang aking mga mata, maging si Lolo ay napatingin kay Ethan sa matinding gulat.
Ang buong board room ay tuluyang binalot ng purong kilabot.
“M-Mr. Santos… anong asawa?” nauutal na tanong ni Brandon habang ang kaniyang mukha ay nililayasan ng kulay.
Kinuha ni Ethan ang isang pamilyar na lumang hikaw mula sa kaniyang bulsa—ang kaisa-isang hikaw na nawala sa akin noong gabing gumapang siya sa kama ko tatlong taon na ang nakalipas.
“Tatlong taon kong hinahanap ang babaeng nagmamay-ari ng hikaw na ito, ang babaeng nakasama ko noong gabing ‘yon,” seryosong sulyap ni Ethan sa akin, ang kaniyang mga mata ay nagpapakita ng isang matagal at malalim na pagmamahal.
“At nang makita ko ang batang ‘yan sa airport na may eksaktong sleeping position ko… doon ko naintindihan kung gaano katalino ang mortal kong kaaway.”
Humarap si Ethan sa mga pulis na kasalukuyan nang pumasok sa boardroom.
“Gawin ninyo ang tungkulin ninyo.”
Mabilis na isinabit ng mga awtoridad ang malamig na posas sa mga nanginginig na kamay nina Brandon at Monica sa harap ng buong board ng directors dahil sa kasong Corporate Sabotage, Qualified Theft, and Embezzlement.
Histerikal silang sumigaw at nagmakaawa, ngunit binalewala sila ng lahat habang kinaladkad sila palabas ng kumpanya.
Makalipas ang tatlong buwan, isang maayos, tahimik, at napakapayapang hapon sa malawak na veranda ng aming bagong beachfront villa sa Boracay.
Maliwanag ang sikat ng araw, at ang hangin ng dagat ay banayad na humahaplos sa aming paligid.
Nakatayo ako suot ang aking puting linen dress bilang bagong pormal na Chairwoman ng Ramirez-Santos Consortium, malaya, payapa, at hawak ang pinakamataas na karangalan ng aming pamilya.
Si Lolo ay ligtas na nagpapagaling sa kaniyang kwarto, masaya at wala nang ubo.
Sa malawak na damuhan sa ibaba, prenteng nakadapa si Nate-Nate—na ngayon ay gising na gising na at tumatawa—habang nakasakay sa likod ng kaniyang tunay na amang si Ethan.
Tumingala si Ethan sa akin mula sa ibaba, may malawak at tapat na ngiti sa kaniyang mga labi, at sumigaw: “Chloe! Sabi ng munting amo natin, gusto niya raw ng isang kapatid na babae bago matapos ang taon!”
Ngumiti ako at dahan-dahan kong hinawakan ang aking tatlong buwang tiyan.
Natutunan ko na ang isang mortal na kaaway, gaano mo man pilitin na iwasan o pagtaguan ang kaniyang presyur sa loob ng tatlong taon, ay maaaring siya rin palang magiging pinakamatatag na kalasag upang protektahan ang iyong dugo at laman.
Dahil kapag ang katotohanan ng isang inosenteng anak at ang pagmamahal ng isang tapat na pinuno ang natutong magtagpo sa katarungan, sapat ang kaniyang kapangyarihan upang ibaba ang mga mapagmataas na taksil sa putikan ng kanilang sariling kahihiyan—and siguraduhing ang kaniyang pamilya ay ligtas, payapa, at nagniningning sa ilalim ng tunay na liwanag ng pagmamahal habambuhay.
WAKAS.
