Noong araw ng pre-wedding photoshoot namin, nakasuot ako ng wedding gown at halos limang oras na naghihintay sa ilalim ng ulan… Nang sa wakas ay dumating siya, ang babaeng nakasuot ng suit jacket niya ay ang first love niyang kararating lang mula sa London.
BAHAGI 1
Noong araw ng pre-wedding photoshoot namin…
Alas-otso pa lang ng umaga, nasa lumang parola na ako sa Subic Bay.
Suot ko ang wedding gown na ilang buwan kong pinangarap isuot.
Pero habang lumalakas ang hangin at ambon…
Unti-unti ring nawawala ang excitement ko.
Paulit-ulit na inaayos ng makeup artist ang makeup ko.
Panglimang beses na ring tumingin sa relo ang photographer.
“Ma’am Mia…”
“I-reschedule na lang po ba natin?”
Ngumiti lang ako.
“Parating na siya.”
Pero kahit ako…
Hindi na ako naniniwala sa sinabi ko.
Halos limang oras ang lumipas.
Saka lang huminto ang isang itim na SUV.
Napabilis ang tibok ng puso ko.
Akala ko…
Sa wakas, dumating na ang fiancé ko.
Pero…
Ang unang bumaba ay hindi siya.
Kundi isang magandang babae.
Hawak niya ang suit jacket ni Ethan.
Si Sophia.
Ang first love na hindi kailanman nakalimutan ni Ethan Alvarez.
Pagkakita niya sa akin, agad siyang yumuko.
“Sorry, Ate Mia.”
“Na-delay ang flight ko.”
“Sinundo ako ni Ethan sa airport dahil baka mawala raw ako.”
“Kung hindi dahil sa akin…”
“Matagal na sana kayong tapos.”
Hindi pa ako nakakasagot…
Hinubad na ni Ethan ang scarf niya.
Maingat niya itong ipinatong sa balikat ni Sophia.
Pagkatapos ay lumingon siya sa photographer.
“Palubog na ang araw.”
“Paunahin n’yo munang kuhanan si Sophia.”
Natigilan ako.
“Bakit?”
Kalmado siyang tumingin sa akin.
“Namaga na ang mga mata mo.”
“Nabura na rin ang makeup mo.”
“Habang inaayos ka nila…”
“Subukan muna natin ang ilaw.”
Ang wedding veil na anim na buwan kong pinili…
Maingat na isinuot sa ulo ni Sophia.
Ang lugar kung saan lumuhod si Ethan para mag-propose sa akin…
Si Sophia ang nakatayo roon.
Mahigpit kong hinawakan ang laylayan ng wedding gown ko.
Bigla kong narinig ang bulungan ng dalawang staff.
“Alam mo…”
“Mas mukha silang ikakasal.”
Tumawa ang isa.
“May chemistry kasi ang first love.”
Narinig ko ang bawat salita.
At si Ethan…
Hindi man lang itinanggi.
Lumapit lang siya sa akin.
May hawak na mainit na kape.
“Huwag ka nang magtampo.”
“Pagod lang ang lahat.”
Tiningnan ko ang tasa.
Naalala ko ang araw ng proposal.
Sabi niya noon…
“Lahat ng pinakamagagandang lugar…”
“Ikaw lang ang gusto kong makasama.”
Ngayon…
May iba nang nakatayo sa tabi niya.
Tahimik kong itinaas ang tingin.
“Ethan…”
“Ako ba talaga ang bride ngayon?”
Bahagya siyang natigilan.
“Siyempre.”
Tumingin ako kay Sophia.
Suot pa rin niya ang wedding veil ko.
Pagkatapos ay mahina kong tinanong…
“Kung gano’n…”
“Bakit siya ang nakasuot ng belo ko?”
Hindi pa nakakasagot si Ethan…
Nagmamadaling lumapit si Sophia.
At dahan-dahan niyang inabot ang wedding veil.
BAHAGI 1
Noong araw ng pre-wedding photoshoot namin…
Alas-otso pa lang ng umaga, nasa lumang parola na ako sa Subic Bay.
Suot ko ang wedding gown na ilang buwan kong pinangarap isuot.
Pero habang lumalakas ang hangin at ambon…
Unti-unti ring nawawala ang excitement ko.
Paulit-ulit na inaayos ng makeup artist ang makeup ko.
Panglimang beses na ring tumingin sa relo ang photographer.
“Ma’am Mia…”
“I-reschedule na lang po ba natin?”
Ngumiti lang ako.
“Parating na siya.”
Pero kahit ako…
Hindi na ako naniniwala sa sinabi ko.
Halos limang oras ang lumipas.
Saka lang huminto ang isang itim na SUV.
Napabilis ang tibok ng puso ko.
Akala ko…
Sa wakas, dumating na ang fiancé ko.
Pero…
Ang unang bumaba ay hindi siya.
Kundi isang magandang babae.
Hawak niya ang suit jacket ni Ethan.
Si Sophia.
Ang first love na hindi kailanman nakalimutan ni Ethan Alvarez.
Pagkakita niya sa akin, agad siyang yumuko.
“Sorry, Ate Mia.”
“Na-delay ang flight ko.”
“Sinundo ako ni Ethan sa airport dahil baka mawala raw ako.”
“Kung hindi dahil sa akin…”
“Matagal na sana kayong tapos.”
Hindi pa ako nakakasagot…
Hinubad na ni Ethan ang scarf niya.
Maingat niya itong ipinatong sa balikat ni Sophia.
Pagkatapos ay lumingon siya sa photographer.
“Palubog na ang araw.”
“Paunahin n’yo munang kuhanan si Sophia.”
Natigilan ako.
“Bakit?”
Kalmado siyang tumingin sa akin.
“Namaga na ang mga mata mo.”
“Nabura na rin ang makeup mo.”
“Habang inaayos ka nila…”
“Subukan muna natin ang ilaw.”
Ang wedding veil na anim na buwan kong pinili…
Maingat na isinuot sa ulo ni Sophia.
Ang lugar kung saan lumuhod si Ethan para mag-propose sa akin…
Si Sophia ang nakatayo roon.
Mahigpit kong hinawakan ang laylayan ng wedding gown ko.
Bigla kong narinig ang bulungan ng dalawang staff.
“Alam mo…”
“Mas mukha silang ikakasal.”
Tumawa ang isa.
“May chemistry kasi ang first love.”
Narinig ko ang bawat salita.
At si Ethan…
Hindi man lang itinanggi.
Lumapit lang siya sa akin.
May hawak na mainit na kape.
“Huwag ka nang magtampo.”
“Pagod lang ang lahat.”
Tiningnan ko ang tasa.
Naalala ko ang araw ng proposal.
Sabi niya noon…
“Lahat ng pinakamagagandang lugar…”
“Ikaw lang ang gusto kong makasama.”
Ngayon…
May iba nang nakatayo sa tabi niya.
Tahimik kong itinaas ang tingin.
“Ethan…”
“Ako ba talaga ang bride ngayon?”
Bahagya siyang natigilan.
“Siyempre.”
Tumingin ako kay Sophia.
Suot pa rin niya ang wedding veil ko.
Pagkatapos ay mahina kong tinanong…
“Kung gano’n…”
“Bakit siya ang nakasuot ng belo ko?”
Hindi pa nakakasagot si Ethan…
Nagmamadaling lumapit si Sophia.
At dahan-dahan niyang inabot ang wedding veil.
BAHAGI 2: Maingat na hinubad ni Sophia ang wedding veil.
Namumula ang mga mata niya.
“Ate Mia… pasensya na talaga.
Sinubukan ko lang.
Ayaw lang ni Ethan na masayang ang oras ng photoshoot.
Hindi ko gustong kunin ang lugar mo.” Maganda ang pagkakasabi niya.
Pero… hindi pa rin niya binibitawan ang belo.
Maya-maya… dumating ang nanay ni Ethan.
Pagkakita niya kay Sophia… agad siyang ngumiti.
“Napakaganda mo.
Ikaw talaga ang bagay sa anak ko.” Parang tumigil ang mundo.
Nakatayo ako roon, naka-wedding gown.
Pero pakiramdam ko… isa lang akong bisita.
Malamig akong tiningnan ng magiging biyenan ko.
“Mia.
Magpalit ka muna ng damit.
Kakauwi lang ni Sophia.
Huwag mong sirain ang mood ng lahat.” Napatawa ako.
“Ako pa ang sumisira ng mood? Alam n’yo bang araw ito ng pre-wedding shoot namin?” Kalmado siyang sumagot.
“Photoshoot lang naman.
Pwede pang ulitin.
Pero si Sophia… hindi laging nasa Pilipinas.” Lumingon ako kay Ethan.
Mula nang dumating siya… hindi siya nagsalita para ipagtanggol ako.
Tahimik lang siya.
Tiningnan ko siya.
Pagkatapos ay nagtanong.
“Kung ako ang limang oras na late… hihintayin mo rin ba ako?” Natigilan siya.
Pagkaraan ng ilang segundo… napabuntong-hininga siya.
“Mia… huwag ka nang gumawa ng issue.
Maliit na bagay lang ito.” Isang pangungusap.
Sapat para durugin ang dalawang taon naming relasyon.
Tahimik kong hinubad ang engagement ring.
Inilapag ko iyon sa makeup table.
“Mula ngayon… wala nang maliit na bagay.
Dahil… wala na ring kasal.” Pagkatapos kong sabihin iyon… tumalikod ako at naglakad palabas.
Mula sa likod ko… narinig ko ang galit na sigaw ni Ethan.
“Mia! Kanselado ang kasal dahil lang dito?!” Hindi ako lumingon.
Hinubad ko lang ang wedding veil at hinayaan itong tangayin ng hangin mula sa dagat.
Namumula ang mga mata niya.
“Ate Mia… pasensya na talaga.
Sinubukan ko lang.
Ayaw lang ni Ethan na masayang ang oras ng photoshoot.
Hindi ko gustong kunin ang lugar mo.” Maganda ang pagkakasabi niya.
Pero… hindi pa rin niya binibitawan ang belo.
Maya-maya… dumating ang nanay ni Ethan.
Pagkakita niya kay Sophia… agad siyang ngumiti.
“Napakaganda mo.
Ikaw talaga ang bagay sa anak ko.” Parang tumigil ang mundo.
Nakatayo ako roon, naka-wedding gown.
Pero pakiramdam ko… isa lang akong bisita.
Malamig akong tiningnan ng magiging biyenan ko.
“Mia.
Magpalit ka muna ng damit.
Kakauwi lang ni Sophia.
Huwag mong sirain ang mood ng lahat.” Napatawa ako.
“Ako pa ang sumisira ng mood? Alam n’yo bang araw ito ng pre-wedding shoot namin?” Kalmado siyang sumagot.
“Photoshoot lang naman.
Pwede pang ulitin.
Pero si Sophia… hindi laging nasa Pilipinas.” Lumingon ako kay Ethan.
Mula nang dumating siya… hindi siya nagsalita para ipagtanggol ako.
Tahimik lang siya.
Tiningnan ko siya.
Pagkatapos ay nagtanong.
“Kung ako ang limang oras na late… hihintayin mo rin ba ako?” Natigilan siya.
Pagkaraan ng ilang segundo… napabuntong-hininga siya.
“Mia… huwag ka nang gumawa ng issue.
Maliit na bagay lang ito.” Isang pangungusap.
Sapat para durugin ang dalawang taon naming relasyon.
Tahimik kong hinubad ang engagement ring.
Inilapag ko iyon sa makeup table.
“Mula ngayon… wala nang maliit na bagay.
Dahil… wala na ring kasal.” Pagkatapos kong sabihin iyon… tumalikod ako at naglakad palabas.
Mula sa likod ko… narinig ko ang galit na sigaw ni Ethan.
“Mia! Kanselado ang kasal dahil lang dito?!” Hindi ako lumingon.
Hinubad ko lang ang wedding veil at hinayaan itong tangayin ng hangin mula sa dagat.
BAHAGI 3: Tatlong araw lang ang lumipas.
Kumalat sa buong high society ng Manila ang balitang kanselado ang kasal.
May nagsabing emosyonal lang daw ako.
May nagsabing ako rin ang babalik.
Pero… sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon… maluwag ang pakiramdam ko.
Iniwan ko ang condo na inihanda namin para sa buhay mag-asawa at muling binuksan ang interior design studio na isinara ko noon para suportahan ang pangarap ni Ethan.
Isang linggo ang lumipas.
Nagdaos ng malaking press conference ang Alvarez Group.
Ang bagong brand ambassador… si Sophia.
Magkatabi silang nakatayo, parang sila ang tunay na bride at groom.
Nag-send ng larawan ang matalik kong kaibigan.
May caption pa.
“Buti na lang talaga at hindi natuloy ang kasal.
Sa simula pa lang… ikaw lang ang kapalit.” Ngumiti lang ako at isinara ang cellphone.
Kinagabihan… tumunog ang doorbell.
Pagbukas ko ng pinto… nakatayo si Ethan.
Gusot ang damit.
Namumula ang mga mata.
Sa kamay niya… nakahawak ang wedding veil na tinangay ng hangin noong araw ng photoshoot.
Nilabhan na.
Maayos pang nakatiklop.
Matagal niya akong tiningnan.
Pagkatapos ay paos na nagsalita.
“Mia… nagkamali ako.
Hindi iyon ang gusto kong mangyari.” Tahimik kong kinuha ang wedding veil.
Pinagmasdan ko ito sandali.
Pagkatapos… ibinalik ko sa kanya.
“Ang belo… kayang labhan.
Pero ang tiwala… hindi.” Isasara ko na sana ang pinto.
Pero pinigilan niya ito.
Unang beses… nakita kong umiyak si Ethan.
“Mia… kung tatapusin ko ang lahat kay Sophia… kung pipiliin kita… babalik ka pa ba?” Mahina akong umiling.
“Ang kailangan ko… hindi lalaking marunong magsisi.
Kundi lalaking… hindi ako pinaiyak sa umpisa pa lang.” Dahan-dahang nagsara ang pinto.
Nanatili siyang nakatayo sa labas.
Pero sa pagkakataong iyon… ako na ang taong hindi na lumingon.
Kumalat sa buong high society ng Manila ang balitang kanselado ang kasal.
May nagsabing emosyonal lang daw ako.
May nagsabing ako rin ang babalik.
Pero… sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon… maluwag ang pakiramdam ko.
Iniwan ko ang condo na inihanda namin para sa buhay mag-asawa at muling binuksan ang interior design studio na isinara ko noon para suportahan ang pangarap ni Ethan.
Isang linggo ang lumipas.
Nagdaos ng malaking press conference ang Alvarez Group.
Ang bagong brand ambassador… si Sophia.
Magkatabi silang nakatayo, parang sila ang tunay na bride at groom.
Nag-send ng larawan ang matalik kong kaibigan.
May caption pa.
“Buti na lang talaga at hindi natuloy ang kasal.
Sa simula pa lang… ikaw lang ang kapalit.” Ngumiti lang ako at isinara ang cellphone.
Kinagabihan… tumunog ang doorbell.
Pagbukas ko ng pinto… nakatayo si Ethan.
Gusot ang damit.
Namumula ang mga mata.
Sa kamay niya… nakahawak ang wedding veil na tinangay ng hangin noong araw ng photoshoot.
Nilabhan na.
Maayos pang nakatiklop.
Matagal niya akong tiningnan.
Pagkatapos ay paos na nagsalita.
“Mia… nagkamali ako.
Hindi iyon ang gusto kong mangyari.” Tahimik kong kinuha ang wedding veil.
Pinagmasdan ko ito sandali.
Pagkatapos… ibinalik ko sa kanya.
“Ang belo… kayang labhan.
Pero ang tiwala… hindi.” Isasara ko na sana ang pinto.
Pero pinigilan niya ito.
Unang beses… nakita kong umiyak si Ethan.
“Mia… kung tatapusin ko ang lahat kay Sophia… kung pipiliin kita… babalik ka pa ba?” Mahina akong umiling.
“Ang kailangan ko… hindi lalaking marunong magsisi.
Kundi lalaking… hindi ako pinaiyak sa umpisa pa lang.” Dahan-dahang nagsara ang pinto.
Nanatili siyang nakatayo sa labas.
Pero sa pagkakataong iyon… ako na ang taong hindi na lumingon.
