Mabigat ang tray ng champagne sa mga kamay ko habang naglalakad ako sa grand ballroom ng Aurelia Palace Hotel sa Tagaytay.
Kumikinang ang crystal chandeliers sa kisame.
May live orchestra sa gitna.
At sunod-sunod ang dating ng mga naka-designer gowns at mamahaling tuxedo.
Isa iyong klaseng wedding na alam mong para lang sa pinakamayayaman.
Luxury.
Elegant.
At imposibleng mapasukan ng isang katulad ko.
O iyon ang akala ng pamilya ng asawa ko.
Tatlong buwan na kasi mula nang palayasin nila ako sa bahay ng mga Villanueva.
Tatlong buwang walang tawag mula sa asawa kong si Marcus.
At tatlong buwang paulit-ulit kong sinusubukang maintindihan paano ako naging “kahihiyan” sa pamilyang minsang tumanggap sa akin.
Noong una, mahal ako ni Marcus.
O hindi bababa sa iyon ang pinaniwalaan ko.
Nakilala ko siya noong nurse pa ako sa isang private clinic sa Batangas.
Simple lang buhay ko noon.
Tahimik.
At puno ng pangarap.
Habang si Marcus naman…
anak ng isang kilalang political-business family sa Cavite.
Gwapo.
Matalino.
At sanay makuha lahat ng gusto niya.
Noong pinakasalan niya ako, galit na galit pamilya niya.
“Kawawa naman si Marcus.”
“Isang simpleng nurse lang?”
“Walang koneksyon.
Walang pangalan.”
Pero ipinaglaban niya ako noon.
O akala ko ipinaglaban niya.
Hanggang sa magsimulang malugi ang negosyo ng pamilya nila.
Unti-unting nagbago si Marcus.
Mas malamig.
Mas madaling magalit.
At mas madalas na akong sisihin sa lahat ng problema niya.
“Simula nang pakasalan kita malas na lahat!”
Iyon ang sigaw niya sa akin isang gabi habang lasing.
Hanggang sa isang araw…
pinatawag ako ng ina niya.
“Kung mahal mo talaga anak ko…”
malamig nitong sabi habang iniinom ang tsaa.
“…layuan mo siya.”
Napaiyak ako noon.
“Kasal po kami.”
Ngumiti lang siya nang manipis.
“At kaya rin naming burahin ’yan.”
Ilang linggo matapos noon…
bigla akong nawalan ng trabaho sa clinic.
May anonymous complaint daw laban sa akin.
Kasunod noon…
pinutulan ako ng access sa joint accounts namin.
At isang gabi…
tuluyan akong pinalayas ni Marcus sa bahay.
“Umalis ka na.”
Tahimik lang akong umiiyak habang nakatayo sa ulan.
“At huwag ka nang bumalik.”
Akala ko tapos na lahat.
Hanggang sa makalipas ang tatlong buwan…
nakahanap ako ng pansamantalang trabaho sa catering agency sa Laguna.
Waitress.
Tagabuhat ng alak.
At kahit masakit sa pride…
tinanggap ko.
Kailangan kong mabuhay.
Hindi ko alam na ang unang malaking event na ibibigay sa akin…
siya ring dudurog sa natitira kong puso.
“VIP wedding ito ha,” sabi ng supervisor namin habang nasa van papunta sa venue.
“Bawal magkamali.”
Tahimik lang akong tumango.
Pagdating namin sa Aurelia Palace Hotel…
lalo akong nanghina sa sobrang engrande ng lugar.
May white roses sa bawat sulok.
May malaking LED wall.
At may pangalan ng ikakasal sa gitna ng stage.
Pero dahil abala akong magbuhat ng champagne glasses…
hindi ko agad nakita ang names.
Hanggang sa nagsimula ang wedding march rehearsal.
At doon ako tuluyang nanlamig.
“Ladies and gentlemen, presenting soon to be Mr. and Mrs. Marcus Villanueva and Celeste Lim…”
Parang huminto tibok ng puso ko.
Unti-unti akong napalingon sa stage.
At doon ko siya nakita.
Si Marcus.
Suot ang mamahaling tuxedo.
At nakangiti habang kausap ang coordinators.
Parang biglang nawala lahat ng tunog sa paligid.
Hindi ako makahinga.
Hindi ako makagalaw.
Kasi legal na asawa pa rin niya ako.
Wala kaming annulment.
Wala kaming divorce.
At habang ako naghihirap para mabuhay…
ikakasal na pala siya sa anak ng isang bilyonaryong negosyante.
“Uy okay ka lang?” tanong ng kapwa waitress.
Pero hindi ako makasagot.
Kasi pakiramdam ko unti-unti akong nilalamon ng kahihiyan at galit.
At mas masakit…
wala man lang guilt sa mukha ni Marcus.
Parang hindi niya ako minahal kailanman.
Buong hapon akong nanginginig habang nagseserve ng wine sa guesTS.
Habang sa paligid…
sunod-sunod ang bulungan tungkol sa “perfect billionaire wedding.”
“Ang swerte ni Marcus.”
“Yayaman lalo pamilya nila.”
“Business empire plus political connections.”
Habang ako…
parang multong naglalakad sa sarili kong bangungot.
Hanggang sa biglang napatingin si Marcus sa direksyon ko.
At doon siya namutla.
Halos mabitawan ko tray nang magtama mata namin.
“Elaine…”
Mahina niyang bulong.
Pero mabilis din siyang umiwas ng tingin.
Kasi sa paligid…
naroon ang bagong bride niyang si Celeste.
Maganda.
Mayaman.
At walang ideya na ang lalaking pakakasalan niya ay may legal na asawa pa.
Akala ko iyon na pinakamasakit na parte ng gabing iyon.
Hindi pa pala.
Kasi bandang reception…
dumating ang ama ni Celeste.
Si Ramon Lim.
Isa sa pinakamakapangyarihang negosyante sa bansa.
Tumayo lahat ng bisita habang pumapasok siya sa ballroom.
Malakas ang palakpakan.
At halatang gustong-gusto ng pamilya Villanueva na mapalapit sa kanya.
Habang nagseserve ako ng champagne malapit sa VIP table…
biglang napatingin sa akin si Ramon Lim.
Napakunot-noo siya.
Parang may naalala.
“At ikaw…”
Nanlamig ako.
Kasi kilala ko siya.
Dalawang taon na ang nakalipas, naging private nurse ako ng asawa niyang na-stroke.
Tahimik akong nag-alaga rito halos anim na buwan.
At noong gumaling ito…
halos pamilya na turing nila sa akin.
“Elaine?”
Biglang natahimik paligid namin.
Habang ang pamilya Villanueva…
unti-unting kinakabahan.
“Bakit ka naka-uniform ng waitress?”
Hindi ako agad nakasagot.
Habang si Marcus naman…
halatang namumutla na.
“Sir…” nanginginig kong sabi.
Pero bago pa ako makapagsalita—
biglang napatingin si Ramon Lim kay Marcus.
“At bakit mo kasama rito asawa mo?”
Parang sumabog ang ballroom sa katahimikan.
Nanigas si Celeste.
“A-asawa?”
Unti-unting bumigat ang hangin sa paligid.
Habang si Marcus…
halos hindi makahinga.
“Sir let me explain—”
Pero huli na.
Kasi lahat nakatingin na sa amin.
At sa unang pagkakataon…
wala nang kayang itago ng pera o social status.
“Legal silang kasal?” nanginginig na tanong ni Celeste.
Tahimik.
At ang katahimikang iyon…
iyon na mismo ang sagot.
Biglang napaatras si Celeste habang umiiyak.
Habang ang media photographers sa paligid…
sunod-sunod na nagbubulungan.
“Scandal ’to.”
“Bigamy?”
“Patay pamilya Villanueva.”
At doon nagsimulang bumagsak lahat.
Galit na galit si Ramon Lim.
“Ginamit ninyo anak ko para sa negosyo ninyo?”
Walang makasagot.
Kasi totoo.
Desperado na sa pera ang pamilya Villanueva.
At ang kasal na iyon ang huling pag-asa nila para makalapit sa bilyonaryong pamilya Lim.
“Cancel the wedding.”
Malamig na utos ni Ramon.
At sa isang iglap…
parang gumuho ang buong engrandeng ballroom.
May umiiyak.
May nag-aaway.
May coordinators na natataranta.
Habang ako…
tahimik lang na nakatayo sa gitna ng pagkawasak ng pamilyang minsang nagpamukha sa akin na wala akong halaga.
Lumapit si Marcus sa akin habang magulo ang paligid.
“Elaine please—”
Pero umatras ako.
Pagod na pagod na akong maging babaeng tinatapakan nila para makaangat sila.
“Tatlong buwan mo akong hinayaang mabuhay mag-isa.”
Basag ang boses ko.
“At ngayon lang kita nakitang natatakot.”
Hindi siya makasagot.
Kasi sa unang pagkakataon…
wala nang pera o apelyidong makakapagsalba sa kanya.
Tahimik akong nagtanggal ng waitress apron.
At bago ako tuluyang umalis ng ballroom…
isang huling beses kong tiningnan ang engrandeng wedding na naging simbolo ng kasakiman nila.
Minsan, hindi karma ang sumisira sa mga taong mapanlamang.
Kundi sarili nilang kasinungalingan.
At minsan din…
ang babaeng pilit nilang pinahiya at itinago…
siya pala ang magiging dahilan ng tuluyang pagbagsak ng kanilang buong pangalan.
