BAHAGI 2
Natahimik ang buong silid matapos marinig ang sinabi ng sekretarya.
Parang tumigil ang oras.
Lahat ng mata ay nakatutok sa akin.
Lalo na ang asawa kong si Gabriel.
Hindi niya maunawaan ang nangyayari.
Sa loob ng sampung taon naming pagsasama, lagi niyang iniisip na isa lamang akong simpleng maybahay.
Isang babaeng umaasa sa kanya.
Isang babaeng walang kakayahang mabuhay nang wala siya.
Ngunit ngayon…
Unti-unti niyang napagtatanto na hindi pala iyon ang katotohanan.
“Luna…”
Mahina niyang tawag.
“Pwede ba tayong mag-usap?”
Hindi ko siya sinagot.
Sa halip ay yumuko ako at inayos ang buhok ng anak kong si Mia.
Namumugto pa rin ang mga mata ng bata.
Halata pa rin ang sakit sa mukha niya.
Muling sumiklab ang galit sa loob ko.
Hindi dahil sa plato.
Hindi dahil sa pagkain.
Kundi dahil sa paraan ng pagtrato nila sa sarili kong anak.
Sa loob ng maraming taon, paulit-ulit kong pinalampas ang lahat.
Ang pangmamaliit.
Ang masasakit na salita.
Ang diskriminasyon.
Dahil naniwala akong balang araw ay matatanggap din nila kami.
Pero mali ako.
Masyado akong naging tanga.
Masyado akong naging mapagbigay.
At ngayon…
Panahon na para maningil.
“Ma’am Luna.”
Magalang na nagsalita ang sekretarya.
“Naghihintay na po ang Chairman.”
Tumango ako.
Pagkatapos ay hinawakan ang kamay ni Mia.
“Aalis na tayo.”
Nang maglakad kami papalabas ng silid, biglang tumayo si Gabriel.
“Luna!”
Napalingon ako.
Ngayon ko lang nakita ang ganitong ekspresyon sa mukha niya.
Takot.
Puro takot.
“Please.”
“Pag-usapan natin ito.”
“Kung may problema, aayusin natin.”
Napangiti ako.
Ngunit walang init ang ngiting iyon.
“Aayusin?”
“Katulad ba ng pag-aayos mo sa pag-iyak ng anak mo kanina?”
“Katulad ba ng pag-aayos mo noong pinahiya siya sa harap ng buong pamilya mo?”
Hindi siya nakasagot.
Nanatili lamang siyang nakatayo.
Tahimik.
Habang isa-isang bumabagsak ang kanyang kumpiyansa.
Lumabas kami ng gusali.
Sa parking area ay naghihintay ang isang mahabang itim na sasakyan.
Nang makita iyon ng pamilya ni Gabriel sa bintana ng karaoke room, lalo silang namutla.
Maging ang biyenan ko ay hindi makapaniwala.
“Anong nangyayari?”
“Sino ba talaga ang babaeng iyan?”
Walang sumagot.
Dahil wala rin silang alam.
Hindi nila alam na bago ako nag-asawa, isa ako sa mga pangunahing shareholder ng kumpanyang itinayo ng aking ama.
Hindi nila alam na matapos mamatay ang tatay ko, ipinagkatiwala niya sa akin ang malaking bahagi ng kanyang negosyo.
Hindi nila alam na ang lahat ng iyon ay itinago ko.
Dahil pinili kong magkaroon ng normal na pamilya.
Pinili kong mamuhay nang simple.
At ang kabayaran?
Sampung taon ng pagdurusa.
Pagdating namin sa opisina ng Chairman, agad kaming sinalubong ng mga abogado.
May nakahandang mga dokumento sa mesa.
Tahimik akong umupo.
Samantalang si Mia naman ay inasikaso ng sekretarya.
Maya-maya ay dumating ang Chairman.
Ngumiti siya nang makita ako.
“Matagal na kitang hindi nakita.”
“Lumaki na ang anak mo.”
Bahagya akong ngumiti.
“Oo.”
“Tama na rin siguro ang pagtatago.”
Tumango siya.
Pagkatapos ay inilagay ang isang folder sa harap ko.
“Bago tayo magsimula, kailangan mo munang makita ito.”
Binuksan ko ang folder.
At unti-unting nanlaki ang aking mga mata.
Mga financial records.
Mga bank transfers.
Mga confidential reporTS.
Halos limang minuto akong hindi nakapagsalita.
Hindi dahil hindi ko naiintindihan.
Kundi dahil hindi ako makapaniwala.
Lumabas sa ulat na mahigit dalawang taon nang nalulugi ang kompanya ni Gabriel.
Lumalalim ang utang buwan-buwan.
At para maitago iyon…
Patuloy siyang nangungutang sa iba’t ibang institusyon.
Kasama na ang bangkong hawak ng grupo namin.
Ngunit hindi iyon ang pinakamasakit.
Dahil may nakita akong pangalan na paulit-ulit na lumilitaw sa mga transaksyon.
Si Clara.
Ang hipag kong balo.
Paulit-ulit.
Linggo-linggo.
Buwan-buwan.
Milyun-milyong piso.
Napahigpit ang hawak ko sa papel.
“Hindi ito maaaring totoo.”
Tahimik ang Chairman.
“Sinuri namin nang tatlong beses.”
“Totoo lahat.”
Parang may bumagsak na malaking bato sa dibdib ko.
Bigla kong naalala ang lahat.
Ang bagong condominium ni Clara.
Ang mamahaling sasakyan.
Ang mga branded na bag.
Ang mga bakasyong lagi niyang ipinagmamalaki sa social media.
Noon ay inakala kong may sarili siyang negosyo.
Ngayon ko lang nalaman.
Lahat pala iyon ay galing kay Gabriel.
At habang ginagastos nila ang pera…
Ako naman ay tinitiis ang pangmamaliit ng pamilya nila.
“May isa pa.”
Mahinang sabi ng Chairman.
Inilabas niya ang isa pang sobre.
Mas manipis.
Ngunit mas mabigat ang laman.
Nang buksan ko iyon…
Parang tumigil ang mundo.
Mga litrato.
Dose-dosenang litrato.
Si Gabriel.
At si Clara.
Magkasama.
Sa beach.
Sa resort.
Sa hotel.
Sa mga lugar na hindi ko man lang alam.
Nanginginig ang kamay ko.
Parang nawalan ako ng hangin.
Hindi ko maramdaman ang paligid.
Tanging mga litrato lamang ang nakikita ko.
Isang larawan.
Dalawang larawan.
Sampung larawan.
Dalawampung larawan.
At sa bawat pahina…
Mas lalo akong nasasaktan.
Dahil malinaw ang lahat.
Hindi ito simpleng pagtataksil.
Hindi ito aksidente.
Matagal na nila akong niloloko.
Matagal na nila akong ginagawang katawa-tawa.
At ang pinakamasakit…
Alam iyon ng buong pamilya.
Kaya pala palaging kampi ang biyenan ko kay Clara.
Kaya pala parang tunay na asawa ang turing nila rito.
Kaya pala laging ako ang mali.
Ako pala ang hindi na kabilang.
Bigla akong napatawa.
Isang malamig na tawa.
“Napakagaling.”
“Talagang napakagaling nila.”
Nagkatinginan ang mga abogado.
Tahimik lamang sila.
Ngunit alam kong naaawa sila sa akin.
Makalipas ang ilang minuto ay tumunog ang telepono ko.
Si Gabriel.
Hindi ko sinagot.
Muling tumawag.
At muli.
At muli.
Labingpitong tawag sa loob lamang ng sampung minuto.
Pagkatapos ay may mensahe.
“Luna, pakiusap.”
“Makinig ka muna sa akin.”
Kasunod agad ang isa pa.
“May paliwanag ako.”
Napangiti ako.
Paliwanag?
Matapos ang tatlong taon?
Matapos ang daan-daang kasinungalingan?
Matapos ang ginawa nila sa anak ko?
Wala nang paliwanag na sapat.
Wala nang dahilan na kayang magbura ng lahat.
Tahimik kong ibinaba ang telepono.
Pagkatapos ay tumingin sa Chairman.
“Ano ang susunod?”
Nagkaroon ng bahagyang ngiti sa kanyang mukha.
Parang matagal na niyang hinihintay ang tanong na iyon.
May inilabas siyang huling dokumento.
At nang mabasa ko ang unang pahina…
Bigla akong natigilan.
Dahil nakasulat doon ang isang bagay na hindi ko inaasahan.
Isang lihim na kontrata.
May lagda ni Gabriel.
May lagda ni Clara.
At may petsang dalawang taon na ang nakalipas.
Ngunit ang nilalaman nito…
Ang nilalaman nito ang kayang magwasak hindi lamang sa kanilang relasyon…
Kundi pati sa buong pamilya nila.
At nang mabasa ko ang huling linya ng kontrata…
Dahan-dahang nanlamig ang buong katawan ko.
Dahil sa wakas…
Nalaman ko ang tunay na dahilan kung bakit napakalaki ng galit nila sa anak kong si Mia.
BAHAGI 3 Nanlabo ang paningin ko habang nakatitig sa huling pahina ng kontrata.
Muli ko iyong binasa.
At muli.
At muli.
Umaasa akong nagkamali lamang ako ng pagkakaintindi.
Ngunit hindi.
Malinaw ang bawat salita.
Dalawang taon na ang nakalipas, lihim na gumawa ng kasunduan sina Gabriel at Clara.
Nakasaad doon na kapag tuluyang naipasa kay Gabriel ang kontrol sa kompanya, ililipat niya ang malaking bahagi ng mga ari-arian sa pangalan ni Clara at ng anak nito.
At higit sa lahat… May isang linyang halos magpatigil sa tibok ng puso ko.
*”Ang lahat ng personal na mana at karapatan ng anak na si Mia ay hindi isasama sa anumang paghahati ng pamilya.”* Parang may nagyelong tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Anak ko.
Sarili nilang dugo.
Pero matagal na pala nilang planong alisin siya sa lahat.
Napapikit ako.
Biglang nagbalik sa isip ko ang napakaraming pangyayari.
Mga pagkakataong hindi pinapasama si Mia sa mga family gathering.
Mga pagkakataong regalo lang sa pamangkin ang binibili.
Mga pagkakataong sinasabihan siyang “magtipid” habang ang ibang bata ay binibigyan ng lahat ng gusto.
Akala ko noon simpleng paboritismo lamang.
Ngayon ko lang naunawaan.
Pinaplano na pala nilang itaboy siya mula pa noon.
“Alam ba ito ng biyenan mo?” tanong ng Chairman.
Mabagal akong tumango.
“Hindi ko alam kung gaano karami ang alam niya.” “Pero sigurado akong hindi siya inosente.” Tahimik ang buong silid.
Pagkaraan ng ilang minuto, nagsalita ang isa sa mga abogado.
“Ma’am Luna.” “May isa pa kaming natuklasan.” Inabot niya sa akin ang isang tablet.
May video.
Nagsimulang tumugtog ang recording.
Agad kong nakilala ang lugar.
Isa iyong café malapit sa opisina ng kompanya ni Gabriel.
Nakaharap sa camera sina Gabriel at Clara.
Mukhang hindi nila alam na may CCTV na nakapag-record ng usapan nila.
Habang pinapanood ko ang video, unti-unting bumigat ang paghinga ko.
Narinig ko mismo ang boses ni Clara.
“Kapag nakuha mo na ang approval ng loan, siguraduhin mong mailipat agad ang pera.” Tumawa si Gabriel.
“Natural.” “Kapag nailipat ko na ang assets, wala nang magagawa si Luna.” “Matagal na rin naman siyang walang silbi.” Napalunok ako.
Ngunit hindi pa tapos.
Muling nagsalita si Clara.
“At iyong anak mo?” Saglit na natahimik si Gabriel.
Pagkatapos ay malamig siyang sumagot.
“Si Mia?” “Kapag lumaki na siya, bibigyan ko na lang ng maliit na halaga.” “Hindi ko hahayaang mabawasan ang mapupunta sa anak mo.” Biglang nanginig ang kamay ko.
Pakiramdam ko ay may kutsilyong paulit-ulit na tumatarak sa puso ko.
Hindi dahil mahal ko pa si Gabriel.
Matagal nang namatay ang pagmamahal na iyon.
Kundi dahil hindi ko matanggap na kaya niyang gawin iyon sa sarili niyang anak.
Sa anak na buong buhay niyang dapat protektahan.
Sa anak na umiiyak pa rin gabi-gabi kapag pinapagalitan siya.
Sa anak na hanggang ngayon ay naghihintay pa rin ng pagmamahal ng kanyang ama.
Tahimik na tumulo ang isang luha sa pisngi ko.
Ngunit mabilis ko itong pinunasan.
Hindi ito oras para umiyak.
Oras na ito para lumaban.
Tumayo ako.
“Ano ang status ng loan application?” Nagkatinginan ang mga abogado.
“Sapat na ang ebidensya para ihinto ang approval process.” Tumango ako.
“Good.” “Ayaw kong kanselahin agad.” Nagtaka sila.
“Pansamantala lang natin itong i-hold.” “Bakit po?” Dahan-dahan akong ngumiti.
Dahil ngayon pa lang nagsisimula ang lahat.
“Mas masakit kung aasa muna sila.” – Samantala.
Sa kabilang panig ng lungsod.
Nagkakagulo na sa bahay ng pamilya ni Gabriel.
Paulit-ulit siyang naglalakad sa sala.
Pawis na pawis.
Namumutla.
Hindi na siya mapakali.
Tatlong oras na niyang hindi ako makontak.
“Hindi niya puwedeng gawin ito!” sigaw niya.
Lumapit ang biyenan ko.
“Anong nangyayari ba talaga?” Sa wakas ay napilitan siyang magsabi ng totoo.
“Kapag hindi naaprubahan ang loan…” “Malulugi tayo.” Parang binagsakan ng langit ang buong pamilya.
“Ano?!” Napahawak sa dibdib ang biyenan ko.
“Akala ko ba maayos ang negosyo?” Hindi makatingin si Gabriel.
Dahil sa unang pagkakataon… Wala na siyang kasinungalingang maihahain.
Biglang tumayo si Clara.
“Pumunta tayo kay Luna.” “Magpaliwanag tayo.” Ngunit bago pa sila makaalis… May tumawag.
Ang Chief Financial Officer ng kompanya.
Nanginginig ang boses nito.
“Sir…” “May problema.” “Ano na naman?!” “May special audit team na dumating.” “At humihingi sila ng access sa lahat ng financial records.” Parang nawalan ng kulay ang mukha ni Gabriel.
“Hindi maaari.” “Ngayon?” “Opo.” “At may dala silang official authorization.” Biglang nabitawan ni Gabriel ang telepono.
Alam niyang tapos na.
Kapag nakita ng audit team ang mga transfer papunta kay Clara… Kapag nakita nila ang mga pekeng dokumento… Kapag nakita nila ang lahat ng itinago niya… Wala nang paraan para makatakas.
Ngunit hindi pa doon natapos ang bangungot.
Makalipas lamang ang sampung minuto.
May isa pang tawag.
Mula naman sa legal department.
“Sir.” “May emergency notice po.” “Ano?” “May shareholder meeting bukas ng umaga.” Natigilan si Gabriel.
Dahil alam niya kung sino lamang ang may kapangyarihang humiling ng ganoong meeting.
Ako.
At kapag nagsimula ang meeting na iyon… Mabubunyag ang lahat.
Lahat ng kasinungalingan.
Lahat ng pagtataksil.
Lahat ng pandaraya.
Dahan-dahang napaupo si Gabriel sa sofa.
Ngayon lang niya tunay na naunawaan.
Ang babaeng minamaliit niya sa loob ng sampung taon… Ang babaeng akala niyang hindi kayang mabuhay nang wala siya… Siya pala ang may hawak ng kapalaran niya.
At sa unang pagkakataon sa buhay niya… Naramdaman niya ang tunay na takot.
Samantala, sa hotel kung saan ako pansamantalang nananatili kasama si Mia… Tahimik kong pinagmamasdan ang anak kong natutulog.
Mahimbing.
Payapa.
Marahil sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon.
Hindi na niya kailangang marinig ang mga taong paulit-ulit siyang sinasabihang walang halaga.
Marahan kong hinaplos ang buhok niya.
At doon ko ginawa ang huling desisyon.
Bukas.
Sa harap ng buong board.
Sa harap ng lahat ng shareholders.
Sa harap ng lahat ng taong pinagsinungalingan ni Gabriel… Ilalabas ko ang lahat ng ebidensya.
Ngunit may isang bagay pa akong hindi alam.
May isang lihim na kahit ang mga abogado ay ngayon pa lamang natutuklasan.
At nang dumating ang tawag alas-dose ng hatinggabi… Bigla akong napatayo sa pagkakaupo.
Dahil ang impormasyong narinig ko… Ay may kakayahang tuluyang wasakin hindi lamang ang negosyo ni Gabriel… Kundi ang buong buhay ni Clara.
BAHAGI 4 – WAKAS
Alas-dose ng hatinggabi nang tumunog ang telepono ko.
Tahimik ang buong silid.
Mahimbing na natutulog si Mia sa kabilang kama.
Agad kong sinagot ang tawag.
Isa iyon sa mga investigator na inatasan ng legal team.
“Ma’am Luna.”
“May natuklasan po kami.”
Nanlalamig ang boses niya.
Parang alam niyang mabigat ang sasabihin niya.
“Ano iyon?”
Ilang segundo siyang natahimik.
Pagkatapos ay nagsalita.
“At least limampung porsiyento ng perang nailipat sa account ni Clara ay hindi nagamit para sa personal na gastos.”
Napakunot-noo ako.
“Kung ganoon saan napunta?”
Muling natahimik ang investigator.
“At iyon po ang problema.”
“May isa pang lalaking sangkot.”
Parang may kumalabog sa dibdib ko.
“Ano?”
“Dalawang taon nang nagpapadala ng malaking halaga si Clara sa isang pribadong account sa ibang bansa.”
“Base sa records, ang may-ari ng account ay isang negosyanteng matagal na niyang karelasyon.”
Biglang natahimik ang paligid.
Maging ako ay hindi agad nakapagsalita.
Ibig sabihin…
Habang niloloko ni Gabriel ang sarili niyang asawa para kay Clara…
Niloloko rin pala ni Clara si Gabriel.
Napapikit ako.
Napakadilim ng katotohanang iyon.
Ngunit sa isang banda…
Parang hustisya rin.
Dahil sa wakas, mararanasan nila ang sakit na ilang taon nilang ipinadama sa iba.
Kinabukasan.
Puno ang conference hall.
Naroon ang buong board of directors.
Mga shareholders.
Mga abogado.
Mga auditor.
At siyempre…
Naroon din si Gabriel.
Maputla.
Halatang hindi nakatulog.
Sa kabilang dulo naman ay nakaupo si Clara.
Mahigpit niyang hawak ang bag niya.
Halatang kinakabahan.
Pagpasok ko sa silid kasama si Mia, biglang tumahimik ang lahat.
Ngayon lang nila nakita ang anak ko sa isang opisyal na pagtitipon.
Maraming tao ang ngumiti kay Mia.
At sa unang pagkakataon…
Hindi siya umiwas ng tingin.
Hindi siya natakot.
Hindi siya yumuko.
Dahil alam niyang kasama niya ako.
At hindi ko na siya hahayaang masaktan muli.
Nagsimula ang pagpupulong.
Isa-isang inilabas ng legal team ang mga ebidensya.
Mga bank transfer.
Mga lihim na account.
Mga pekeng dokumento.
Mga iligal na paglilipat ng pondo.
Habang tumatagal ang presentasyon, lalong namumutla si Gabriel.
Maging ang mga shareholders ay hindi makapaniwala.
“Hindi ito maaaring mangyari.”
“Paano natin hindi napansin?”
“Napakalaki ng perang nawala.”
Lumipas ang halos dalawang oras.
At sa wakas…
Ipinakita ang huling ebidensya.
Ang mga transfer records ni Clara.
Kasama ang mga larawan niya kasama ang ibang lalaki.
Kasama ang mga resibo ng mamahaling bakasyon.
Kasama ang lahat.
Biglang tumayo si Gabriel.
“Hindi!”
“Hindi totoo iyan!”
Ngunit huli na.
Nakita na ng lahat.
Nakita rin niya.
Ang babaeng ipinagpalit niya sa pamilya niya.
Ang babaeng ipinaglaban niya laban sa sarili niyang asawa.
Ang babaeng mas pinili niya kaysa anak niya.
Ay ginagamit lamang pala siya.
Unti-unting naupo si Gabriel.
Parang naubos ang lahat ng lakas sa katawan niya.
Samantala, si Clara naman ay tuluyang nawalan ng kulay.
Wala siyang maisagot.
Wala siyang maipaliwanag.
Dahil malinaw ang lahat ng ebidensya.
Pagkatapos ng meeting, bumoto ang board.
Nagkakaisang desisyon.
Tanggal si Gabriel bilang CEO.
Kakanselahin ang lahat ng espesyal na benepisyo niya.
At magsasagawa ng legal na aksyon para mabawi ang mga nawawalang pondo.
Sa loob lamang ng isang araw…
Nawala sa kanya ang lahat.
Ang posisyon.
Ang kapangyarihan.
Ang reputasyon.
Lahat.
Lumipas ang anim na buwan.
Opisyal na natapos ang diborsyo namin.
Hindi ko hiniling ang paghihiganti.
Hindi ko rin hiniling na makulong siya.
Ang gusto ko lamang ay makaalis kami ni Mia sa buhay na iyon.
At nagsimula kaming muli.
Sa tulong ng kompanyang iniwan ng aking ama, bumalik ako sa pamamahala ng negosyo.
Unti-unting lumago ang kumpanya.
Mas mabilis pa kaysa dati.
Samantala…
Si Gabriel ay namumuhay nang simple.
Nabalitaan kong nagtatrabaho na lamang siya bilang consultant sa maliit na kompanya.
Malayo sa dating marangyang buhay.
Minsan ay sinusubukan niyang makipagkita kay Mia.
At dahil ayokong ipagkait sa anak ko ang karapatang makilala ang ama niya, hindi ko iyon ipinagbawal.
Ngunit si Mia na mismo ang nagtakda ng hangganan.
Hindi dahil galit siya.
Kundi dahil natuto na siyang mahalin ang sarili niya.
At hindi na siya handang tanggapin ang mga taong paulit-ulit siyang sinaktan.
Isang taon ang lumipas.
Araw ng recognition ceremony sa paaralan ni Mia.
Punong-puno ang auditorium.
Masayang tumatakbo ang mga bata.
Masayang nag-uusap ang mga magulang.
At nang tawagin ang pangalan ng anak ko…
Halos maiyak ako sa tuwa.
“Outstanding Student of the Year – Mia Santos.”
Buong lakas ang palakpakan ng mga tao.
Ngumiti si Mia habang umaakyat sa entablado.
Matapang.
Masaya.
Punong-puno ng kumpiyansa.
Hindi na siya ang batang umiiyak sa isang sulok habang pinaparamdam ng iba na wala siyang halaga.
Isa na siyang batang alam ang kanyang halaga.
At ipinagmamalaki ko iyon higit sa kahit ano.
Pagkatapos ng programa, tumakbo siya papunta sa akin.
“Mommy!”
“Nanalo ako!”
Lumuhod ako at niyakap siya nang mahigpit.
“Oo anak.”
“Alam kong kaya mo.”
“Dahil napakatapang mo.”
Napangiti siya.
Pagkatapos ay inilabas mula sa bag ang isang maliit na papel.
“Ano iyan?”
Masaya niyang iniabot sa akin.
Isa pala iyong sanaysay na isinulat niya para sa klase.
Ang pamagat:
“Ang Pinakamalakas na Tao na Kilala Ko.”
Nang buksan ko ang papel, agad akong napaluha.
Dahil nakasulat doon:
“Ang pinakamalakas na taong kilala ko ay ang mommy ko.”
“Hindi siya sumuko kahit maraming taong nanakit sa kanya.”
“Tinuruan niya akong huwag matakot.”
“At tinuruan niya akong maniwala na hindi nasusukat ang halaga ng isang tao kung babae siya o lalaki.”
“Kapag lumaki ako, gusto kong maging katulad niya.”
Hindi ko na napigilan ang mga luha ko.
Mahigpit ko siyang niyakap.
At sa sandaling iyon…
Naunawaan ko ang pinakamahalagang bagay.
Ang tunay na tagumpay ay hindi ang pera.
Hindi ang posisyon.
Hindi ang kapangyarihan.
Kundi ang pagkakaroon ng lakas na protektahan ang mga taong mahal mo.
At ang kakayahang bumangon matapos kang wasakin ng buhay.
Habang nakayakap sa akin si Mia, tumingala siya at ngumiti.
At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…
Ngumiti rin ako nang buong puso.
Dahil sa wakas…
Masaya na kami.
WAKAS
