BAHAGI 2: Tumigil ang buong lobby.
Lahat ng mata ay nakatutok kay Adrian.
Patuloy ang pagtunog ng cellphone niya.
Nanginginig ang kamay niyang sinagot ang tawag.
“Hello…” Ilang segundo lang ang lumipas, biglang namutla ang mukha niya.
“Ano?! Kinansela ang investment? Hindi… imposible!” Tahimik ang buong paligid.
Nagtatakang napatingin si Emily sa kanya.
“Adrian… anong nangyari?” Hindi siya sumagot.
Nakatitig lang siya sa akin.
Ngayon lang ako nakakita ng takot sa mga mata niya.
Maya-maya, muling tumunog ang cellphone niya.
Ang tumatawag naman ay ang Regional President ng kumpanya.
Pagkasagot niya, rinig na rinig ng mga taong malapit ang galit na boses sa kabilang linya.
“Adrian! Anong ginawa mo?! Umatras ang pinakamalaking investor natin! Pinatigil ang buong proyekto! Umakyat ka agad sa boardroom!” Pagkababa niya ng tawag, parang bumigat ang hangin sa buong lobby.
Namutla ang manager.
Hindi pa rin makaintindi si Emily.
Pinilit pa niyang ngumiti.
“Baka may misunderstanding lang…” Walang sumagot.
Eksakto noong sandaling iyon, may tatlong itim na sasakyan ang huminto sa harap ng gusali.
Sunod-sunod na bumaba ang ilang lalaking naka-amerikana.
Diretso silang pumasok sa lobby.
Ang lalaking nasa unahan ay mabilis na tumingin sa paligid.
“Nasaan si Ms.
Andrea?” Tahimik akong lumapit.
“Ako iyon.” Agad siyang yumuko nang may paggalang.
“Paumanhin po kung pinaghintay namin kayo.
Nasa taas na po ang Chairman.
Hinihintay na po kayo sa boardroom.” Biglang natahimik ang buong lobby.
Nanlaki ang mga mata ng manager.
Halos mabitiwan ni Emily ang hawak niyang bag.
Maging si Adrian ay hindi makapaniwala.
“Andrea… kilala mo sila?” Hindi ako sumagot.
Tahimik lang akong sumunod sa mga lalaking iyon.
Pagdating namin sa pinakamataas na palapag, nandoon na ang buong board of directors.
Tahimik silang lahat.
Pagpasok ko, tumayo ang isang matandang lalaki sa gitna ng silid.
Ngumiti siya.
“Anak.
Nakauwi ka na.” Ngumiti rin ako nang bahagya.
“Pasensya na po.
Natagalan ako.” Pagkatapos ay humarap siya sa lahat ng nasa boardroom.
“Kailangan ko na kayong ipakilala.
Ito ang anak ko.
At siya rin ang opisyal na kinatawan ng investment fund ng aming grupo.” Parang sabay-sabay na napasinghap ang lahat.
Halos mawalan ng balanse si Adrian.
Hindi siya makapaniwala.
“Andrea… bakit… bakit hindi mo sinabi sa akin?” Tahimik ko siyang tiningnan.
“Hindi ka naman nagtanong.” Ipinatong ng Chairman ang isang makapal na folder sa mesa.
Dalawang salita lang ang sinabi niya.
“May pagpipilian kayo.
Palitan ang buong pamunuan ng branch.
O tuluyang kanselahin ang proyekto.” Walang kahit sinong nangahas magsalita.
Sa mismong sandaling iyon, biglang bumukas ang pinto ng boardroom.
Humahangos na pumasok si Emily.
Namumugto ang mga mata niya sa kakaiyak.
Paglapit niya sa akin, bigla siyang lumuhod.
“Ma’am Andrea… nakikiusap po ako.
Huwag n’yo pong kanselahin ang proyekto.
Kapag nangyari iyon, mawawala sa akin ang lahat.” Tahimik ko siyang tiningnan.
Pagkatapos ay marahan akong ngumiti.
“Emily… noong pinahiya mo ako kanina… noong pinilit mo akong humingi ng tawad… naisip mo ba na may tao ring mawawalan ng lahat?” Bigla siyang natahimik.
Hindi siya makasagot.
Eksakto sa sandaling iyon, tumunog muli ang cellphone ng Chairman.
Tahimik niyang pinakinggan ang ulat.
Pagkababa niya ng tawag, dahan-dahan niya akong tiningnan.
Pagkatapos ay lumingon kay Adrian.
“May isa pa raw masamang balita.
May natanggap tayong reklamo.
At ang taong nagsumite nito… ayon sa imbestigasyon… ay ang mismong babaeng ipinakilala mong mapapangasawa.”
Lahat ng mata ay nakatutok kay Adrian.
Patuloy ang pagtunog ng cellphone niya.
Nanginginig ang kamay niyang sinagot ang tawag.
“Hello…” Ilang segundo lang ang lumipas, biglang namutla ang mukha niya.
“Ano?! Kinansela ang investment? Hindi… imposible!” Tahimik ang buong paligid.
Nagtatakang napatingin si Emily sa kanya.
“Adrian… anong nangyari?” Hindi siya sumagot.
Nakatitig lang siya sa akin.
Ngayon lang ako nakakita ng takot sa mga mata niya.
Maya-maya, muling tumunog ang cellphone niya.
Ang tumatawag naman ay ang Regional President ng kumpanya.
Pagkasagot niya, rinig na rinig ng mga taong malapit ang galit na boses sa kabilang linya.
“Adrian! Anong ginawa mo?! Umatras ang pinakamalaking investor natin! Pinatigil ang buong proyekto! Umakyat ka agad sa boardroom!” Pagkababa niya ng tawag, parang bumigat ang hangin sa buong lobby.
Namutla ang manager.
Hindi pa rin makaintindi si Emily.
Pinilit pa niyang ngumiti.
“Baka may misunderstanding lang…” Walang sumagot.
Eksakto noong sandaling iyon, may tatlong itim na sasakyan ang huminto sa harap ng gusali.
Sunod-sunod na bumaba ang ilang lalaking naka-amerikana.
Diretso silang pumasok sa lobby.
Ang lalaking nasa unahan ay mabilis na tumingin sa paligid.
“Nasaan si Ms.
Andrea?” Tahimik akong lumapit.
“Ako iyon.” Agad siyang yumuko nang may paggalang.
“Paumanhin po kung pinaghintay namin kayo.
Nasa taas na po ang Chairman.
Hinihintay na po kayo sa boardroom.” Biglang natahimik ang buong lobby.
Nanlaki ang mga mata ng manager.
Halos mabitiwan ni Emily ang hawak niyang bag.
Maging si Adrian ay hindi makapaniwala.
“Andrea… kilala mo sila?” Hindi ako sumagot.
Tahimik lang akong sumunod sa mga lalaking iyon.
Pagdating namin sa pinakamataas na palapag, nandoon na ang buong board of directors.
Tahimik silang lahat.
Pagpasok ko, tumayo ang isang matandang lalaki sa gitna ng silid.
Ngumiti siya.
“Anak.
Nakauwi ka na.” Ngumiti rin ako nang bahagya.
“Pasensya na po.
Natagalan ako.” Pagkatapos ay humarap siya sa lahat ng nasa boardroom.
“Kailangan ko na kayong ipakilala.
Ito ang anak ko.
At siya rin ang opisyal na kinatawan ng investment fund ng aming grupo.” Parang sabay-sabay na napasinghap ang lahat.
Halos mawalan ng balanse si Adrian.
Hindi siya makapaniwala.
“Andrea… bakit… bakit hindi mo sinabi sa akin?” Tahimik ko siyang tiningnan.
“Hindi ka naman nagtanong.” Ipinatong ng Chairman ang isang makapal na folder sa mesa.
Dalawang salita lang ang sinabi niya.
“May pagpipilian kayo.
Palitan ang buong pamunuan ng branch.
O tuluyang kanselahin ang proyekto.” Walang kahit sinong nangahas magsalita.
Sa mismong sandaling iyon, biglang bumukas ang pinto ng boardroom.
Humahangos na pumasok si Emily.
Namumugto ang mga mata niya sa kakaiyak.
Paglapit niya sa akin, bigla siyang lumuhod.
“Ma’am Andrea… nakikiusap po ako.
Huwag n’yo pong kanselahin ang proyekto.
Kapag nangyari iyon, mawawala sa akin ang lahat.” Tahimik ko siyang tiningnan.
Pagkatapos ay marahan akong ngumiti.
“Emily… noong pinahiya mo ako kanina… noong pinilit mo akong humingi ng tawad… naisip mo ba na may tao ring mawawalan ng lahat?” Bigla siyang natahimik.
Hindi siya makasagot.
Eksakto sa sandaling iyon, tumunog muli ang cellphone ng Chairman.
Tahimik niyang pinakinggan ang ulat.
Pagkababa niya ng tawag, dahan-dahan niya akong tiningnan.
Pagkatapos ay lumingon kay Adrian.
“May isa pa raw masamang balita.
May natanggap tayong reklamo.
At ang taong nagsumite nito… ayon sa imbestigasyon… ay ang mismong babaeng ipinakilala mong mapapangasawa.”
BAHAGI 3: Biglang nanahimik ang buong boardroom.
Lahat ng tingin ay napunta kay Emily.
Namutla siya.
Unti-unti siyang napailing.
“Hindi… hindi ako…” Tahimik na inilapag ng legal team ang isang makapal na folder sa mesa.
“Na-verify na namin ang lahat.
Ang mga email at dokumentong ipinadala sa anonymous account ay mula sa opisyal na account ni Miss Emily.” Biglang napahagulgol si Emily.
“Napilitan lang ako… may nagsabi sa akin na gawin iyon.” Malamig na nagtanong ang Chairman.
“Sino?” Napayuko siya.
Unti-unti niyang itinuro si Adrian.
“Siya… si Adrian.
Siya ang nagsabi na alisin ang ilang tao sa head office.
At nangako siyang pakakasalan niya ako kapag siya na ang tuluyang mamahala sa kumpanya.” Parang huminto ang oras.
Biglang sumigaw si Adrian.
“Emily! Ano’ng pinagsasasabi mo?!” Pero huli na ang lahat.
Kasabay noon, pumasok ang audit team.
May dala silang ilang kahon ng mga dokumento.
Isa-isang inilapag ang mga iyon sa harap ng board.
Nagsalita ang pinuno ng audit.
“Natapos na namin ang imbestigasyon.
May maraming kahina-hinalang transaksiyon at may ilang kontratang nilagdaan nang labag sa patakaran ng kumpanya.” Unti-unting namutla ang mga opisyal ng branch.
Tahimik na isinara ng Chairman ang folder.
Pagkatapos ay tumingin kay Adrian.
Malamig ang boses niya.
“Simula sa oras na ito, suspindido ka na sa lahat ng posisyon mo.
At ipapasa namin ang kaso sa mga kinauukulang awtoridad.” Parang nawalan ng lakas si Adrian.
Mabilis siyang lumapit sa akin.
Namumula ang mga mata niya.
“Andrea… pakiusap… bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon.
Mahal na mahal pa rin kita.” Tahimik ko siyang tiningnan.
Ito ang lalaking minsang nangakong mamahalin at poprotektahan ako habambuhay.
Pero siya rin ang unang nagbura sa halaga ko para lamang sa sariling ambisyon.
Marahan akong umiling.
“Hindi mo ako minahal.
Minahal mo lang ang taong makakatulong sa pag-angat ng karera mo.
Noong ipinakilala mo sa buong lungsod ang ibang babae bilang mapapangasawa mo, doon pa lang natapos na ang lahat sa atin.” Dahan-dahan kong hinubad ang engagement ring at inilapag iyon sa mesa.
Mahina lang ang tunog nito, pero sapat na iyon para tuluyang wakasan ang anim na taon naming pagsasama.
Makalipas ang ilang buwan, muling nagsimula ang proyekto, ngunit iba na ang namamahala.
Ako na ang opisyal na humawak sa investment fund ng aming pamilya.
Unti-unting bumalik ang tiwala ng mga kasosyo at lumago muli ang kumpanya.
Samantala, tuluyan nang nawala si Adrian sa industriya.
May nagsasabing lumipat siya sa malayong probinsiya.
May nagsasabing madalas pa rin siyang nakatayo sa harap ng dati naming opisina, umaasang magkikita pa kami.
Pero hindi na iyon mangyayari.
Dahil may mga pintong, kapag ikaw mismo ang nagsara, hindi na kailanman muling bubuksan.
Lahat ng tingin ay napunta kay Emily.
Namutla siya.
Unti-unti siyang napailing.
“Hindi… hindi ako…” Tahimik na inilapag ng legal team ang isang makapal na folder sa mesa.
“Na-verify na namin ang lahat.
Ang mga email at dokumentong ipinadala sa anonymous account ay mula sa opisyal na account ni Miss Emily.” Biglang napahagulgol si Emily.
“Napilitan lang ako… may nagsabi sa akin na gawin iyon.” Malamig na nagtanong ang Chairman.
“Sino?” Napayuko siya.
Unti-unti niyang itinuro si Adrian.
“Siya… si Adrian.
Siya ang nagsabi na alisin ang ilang tao sa head office.
At nangako siyang pakakasalan niya ako kapag siya na ang tuluyang mamahala sa kumpanya.” Parang huminto ang oras.
Biglang sumigaw si Adrian.
“Emily! Ano’ng pinagsasasabi mo?!” Pero huli na ang lahat.
Kasabay noon, pumasok ang audit team.
May dala silang ilang kahon ng mga dokumento.
Isa-isang inilapag ang mga iyon sa harap ng board.
Nagsalita ang pinuno ng audit.
“Natapos na namin ang imbestigasyon.
May maraming kahina-hinalang transaksiyon at may ilang kontratang nilagdaan nang labag sa patakaran ng kumpanya.” Unti-unting namutla ang mga opisyal ng branch.
Tahimik na isinara ng Chairman ang folder.
Pagkatapos ay tumingin kay Adrian.
Malamig ang boses niya.
“Simula sa oras na ito, suspindido ka na sa lahat ng posisyon mo.
At ipapasa namin ang kaso sa mga kinauukulang awtoridad.” Parang nawalan ng lakas si Adrian.
Mabilis siyang lumapit sa akin.
Namumula ang mga mata niya.
“Andrea… pakiusap… bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon.
Mahal na mahal pa rin kita.” Tahimik ko siyang tiningnan.
Ito ang lalaking minsang nangakong mamahalin at poprotektahan ako habambuhay.
Pero siya rin ang unang nagbura sa halaga ko para lamang sa sariling ambisyon.
Marahan akong umiling.
“Hindi mo ako minahal.
Minahal mo lang ang taong makakatulong sa pag-angat ng karera mo.
Noong ipinakilala mo sa buong lungsod ang ibang babae bilang mapapangasawa mo, doon pa lang natapos na ang lahat sa atin.” Dahan-dahan kong hinubad ang engagement ring at inilapag iyon sa mesa.
Mahina lang ang tunog nito, pero sapat na iyon para tuluyang wakasan ang anim na taon naming pagsasama.
Makalipas ang ilang buwan, muling nagsimula ang proyekto, ngunit iba na ang namamahala.
Ako na ang opisyal na humawak sa investment fund ng aming pamilya.
Unti-unting bumalik ang tiwala ng mga kasosyo at lumago muli ang kumpanya.
Samantala, tuluyan nang nawala si Adrian sa industriya.
May nagsasabing lumipat siya sa malayong probinsiya.
May nagsasabing madalas pa rin siyang nakatayo sa harap ng dati naming opisina, umaasang magkikita pa kami.
Pero hindi na iyon mangyayari.
Dahil may mga pintong, kapag ikaw mismo ang nagsara, hindi na kailanman muling bubuksan.
WAKAS
