May lihim akong pagtingin sa boss ko, kaya patago kong pinalitan ang contact name niya sa phone ko at ginawang 【Asawa ko】.
Kinaumagahan, hindi mahanap ni Sir Ethan ang phone niya, kaya hiniram niya ang iPhone ko: “Siri, tawagan mo si…”
Mababa at baritono ang boses niya habang sinisenyasan akong ituloy ang pangalan.
Natigilan ako at pilit na umiwas.
“Assistant Celine?” Nagtatakang tumingin sa akin si Ethan.
Nang makitang nakatikom ang bibig ko at ayaw magsalita, inilapit niya ang phone sa tapat ng mga labi ko, at muling nag-utos na may halong panunukso: “Siri, tawagan mo si…”
Gusto kong maiyak pero walang luhang lumalabas.
Pikit-mata na lang akong sumigaw sa tindi ng kawalan ng pag-asa: “Asawa ko.”
01
Sabi nga nila, kapag marami nang nainom na alak, biglang tumatapang ang tao.
Noong night-out party ng mga middle at senior managers ng kumpanya, namumula na ang mga mata ng project manager dahil sa kalasingan, nang bigla niya akong tawagin.
“Wala pa namang boyfriend si Assistant Celine, bakit hindi mo na lang ako subukan?”
Agad na tumahimik ang buong paligid.
“Assistant ng President ‘yan, lakas ng loob mong pormahan ah?” May humila sa kanya at pabulong na nagpaalala.
Matandang manyak na ‘to.
May biglaang emergency meeting ang boss ko ngayong gabi, kaya pinapunta niya ako para katawanin siya.
Hindi ko akalain na magagawa ng lalakeng ito—si Manager Cruz—na magsalita ng ganoon.
Pinigilan ko ang inis ko, ngumiti nang pilit, at magalang siyang tinanggihan: “Totoo pong wala akong boyfriend, kasi may asawa na ako.”
Napahiya si Manager Cruz, kaya nagmatigas siyang pilitin akong maglabas ng patunay.
Tiningnan ko siya nang masama, sabay dampot sa phone ko.
Tutal wala naman ang boss ko, perpektong pagkakataon na ito para gamitin ko siya bilang dahilan.
“Siri, tawagan mo si Asawa ko.”
Umilaw ang screen para sa outgoing call, at malinaw na malinaw na nakasulat ang dalawang salitang 【Asawa ko】.
Nanganga na lang si Manager Cruz sa gulat.
Dahil nakuha ko na ang gusto ko, ibababa ko na sana ang tawag.
Pero sa sumunod na segundo, biglang may pamilyar na ringtone na tumunog sa labas ng pinto ng private room.
Parang tumigil ang tibok ng puso ko.
Nanginginig kong nilingon ang ulo ko, muntik pang mabitawan ang phone.
Ang suplado at napaka-istriktong boss ko sa loob ng tatlong taon—si Ethan—ay nakatayo doon ngayon, walang emosyon ang mukha.
Sumunod ang tingin ng buong grupo sa akin papunta sa pinto, at halos malaglag ang mga panga nila sa gulat.
Umiilaw ang phone sa kamay ni Ethan; hindi niya sinasagot pero hindi rin niya pinapatay.
Ngunit ang ringtone na iyon, na kabisadong-kabisado ko na, ay parang bombang sumasabog sa mga tainga ko, na nagpablanko sa utak ko. Diyos ko, katapusan ko na ba ‘to?! Hindi ba’t sinabi ni Ethan na hindi siya makakarating? Narinig niya kaya ang pagsigaw ko ng “Asawa ko” kanina?!
02
“Celine… kayo ni Sir Ethan! Kayo bang dalawa…” Nauutal na sa tindi ng gulat ang isa kong kasamahan.
Agad kong pinatay ang tawag, nag-iisip na ng kung ano-anong palusot para magpaliwanag kay Boss.
Pero ang nakapagtataka… patuloy pa ring nagri-ring ang phone ni Ethan.
Ha?? Ano’ng nangyayari?
Nanlamig ang buong katawan ko habang nakatitig sa screen ng phone ko na madilim na, pero ang pamilyar at nakakarinding ringtone mula sa hawak ni Sir Ethan ay patuloy pa ring umaalingawngaw sa buong sulok ng private room.
Bawat segundo ng tunog na iyon ay parang unti-unting pumapatay sa natitira kong lakas ng loob.
Ang mga katrabaho ko, na kanina lang ay nag-aabang ng tsismis, ngayon ay parang mga estatwang nakapako ang paningin sa pagitan ko at ng nakatayo sa may pinto.
“Sir Ethan…” bulong ng isa pang manager, halos hindi lumalabas ang boses sa takot.
Dahan-dahang itinaas ni Ethan ang kanyang kaliwang kamay, ang mamahaling relo niya ay kuminang sa ilalim ng dim lights ng club.
Tiningnan niya ang screen ng kanyang phone, kumunot ang kanyang noo, at doon ko napansin—hindi pangalan ko ang tumatawag sa kanya.
Sa katunayan, sabay naming ibinaba ang tingin sa sarili kong cellphone nang bigla itong mangatal at muling umilaw.
May pumapasok na bagong tawag sa akin.
Isang unregistered number.
At sa parehong sandali, may pinindot si Ethan sa kanyang phone, itiningala ang mukha, at tumingin nang diretso sa aking mga mata.
Ang kanyang baritonong boses, na may halong awtoridad at kakaibang lamig, ay bumasag sa nakakabinging katahimikan:
“Manager Cruz,” tawag ni Ethan, hindi inaalis ang tingin sa akin pero ang bawat salita ay nakatutok sa matandang manyak na kanina pa namumula sa takot.
“I didn’t know you had the audacity to question my assistant’s personal life.
But more importantly… I didn’t know you were using a burner phone just to harass her after office hours.”
Bago pa man makasagot si Manager Cruz, humakbang pasok si Ethan.
Ang bawat tapak ng kanyang leather shoes ay tila may kasamang bigat na nagpatahimik sa buong silid.
Inilapag niya ang kanyang phone sa ibabaw ng lamesa, mismong sa tapat ko.
Doon ko nakita ang screen—isang active call recording app na konektado sa security system ng kumpanya at sa mga log ng tawag.
“Hindi ko sinasagot ang tawag mo, Celine,” seryosong sabi ni Ethan, ang kanyang boses ay bumaba sa isang tono na kami lang dalawa ang makakarinig, “dahil bago mo pa isigaw ang ‘Asawa ko’ sa harap ng Siri mo, alam ko nang may sumusunod at nanggugulo sa iyo.
Kaya ako pumunta rito.”
Biglang gumuho ang tapang ni Manager Cruz.
Napaatras siya, nabitiwan ang kanyang baso ng alak na nabasag sa sahig.
“S-Sir Ethan, nagbibiro lang kami… bonding lang ng team…”
“You’re fired, Cruz.
Effective immediately.
HR will contact you tomorrow morning for the legal damages,” walang kaabog-abog na sabi ni Ethan, bago bumaling sa buong grupo na halos hindi na humihinga.
“The party is over.
Everyone, go home.”
Sa isang iglap, nagmamadaling nag-alisan ang mga managers, nag-iiwan ng mga bulong at kalasingang biglang nawala dahil sa takot.
Naiwan kaming dalawa ni Ethan sa loob ng silid.
Ang ingay ng club sa labas ay tila napakalayo, at ang tanging naririnig ko na lamang ay ang sarili kong mabilis na tibok ng puso.
Nakatayo lang ako doon, nakayuko, hawak-hawak ang iPhone ko na tila ba doon nakasalalay ang buhay ko.
Pano ko ipapaliwanag ang 【Asawa ko】? Paano kung narinig niya talaga? Paano kung isipin niyang baliw ako?
“Celine,” tawag niya.
“Sir, I’m sorry! Yung tungkol sa contact name, alam kong unprofessional, pakatapos nito magpapasa na ako ng resignation letter, hindi ko po sinasadya—” Nauutal kong sagot, ang mga luha na kanina pa pinipigilan ay biglang naglandas sa aking pisngi dahil sa tindi ng hiya at takot na mawalan ng trabaho, at higit sa lahat, mawala siya sa buhay ko.
Hindi siya sumagot agad.
Sa halip, naramdaman ko ang paglapit niya hanggang sa maamoy ko ang pamilyar niyang pabango—ang halo ng mamahaling tabako at mint.
Dahan-dahan niyang hinawakan ang aking baba, itinaas ang aking mukha para salubungin ang kanyang mga mata na wala nang bakas ng galit, kundi isang emosyon na matagal ko nang pinapangarap na makita.
Kinuha niya ang phone ko mula sa nanginginig kong kamay.
Pinalitan niya ang screen, binuksan ang contacts, at tinitigan ang dalawang salitang naging mitsa ng gabing ito: 【Asawa ko】.
Isang tipid at napakagwapong ngiti ang sumilay sa mga labi ng aking supladong boss.
Inilabas niya rin ang sarili niyang phone, binuksan ang lock screen, at iniharap sa akin.
Halos mapatid ang hininga ko sa nakita ko.
Sa contact list ni Ethan, sa ilalim ng pangalan ko, ay may nakasulat ding ibang pangalan na matagal na niyang binago nang liyong hindi ko nalalaman.
Isang katagang mas matimbang, mas matagal na, at mas may lalim.
【Aking Celine】
“Tatlong taon, Celine,” bulong ni Ethan, ang kanyang ibuwal na boses ay puno ng emosyon at pananabik habang pinupunasan ng kanyang hinlalaki ang luha sa aking pisngi.
“Tatlong taon akong naghihintay na tawagin mo akong ganyan na hindi dahil sa utos ng Siri, kundi dahil iyan ang itinitibok ng puso mo.
At ngayon… hinding-hindi ko na hahayaang bawiin mo pa ang tawag na ‘yan.”
Sa ilalim ng malamlam na liwanag, sa pagitan ng takot na natapos at ng pag-ibig na sa wakas ay nagtagpo, niyakap niya ako nang mahigpit—isang yakap na naghudyat na ang lihim na pagtingin sa mga pasilyo ng opisina sa Manila ay tapos na, at ang totoong kwento namin ay nagsisimula pa lamang.
