Ako si Daniela Reyes.
Dalawampu’t siyam na taong gulang.
At sa loob ng halos dalawang taon, ang pinakamahalagang tao sa buhay ko ay isang lalaking hindi ko pa kailanman nakita nang personal.
Nagsimula ang lahat dahil sa isang pagkakamali.
Isang ordinaryong gabi iyon sa Cebu.
Pagod na pagod ako mula sa trabaho bilang accounting supervisor sa isang shipping company.
Pagdating ko sa apartment, agad kong kinuha ang cellphone ko para mag-message sa matalik kong kaibigang si Jenny.
Nag-type ako:
“Pagod na pagod na ako.
Pakiramdam ko wala nang exciting na mangyayari sa buhay ko.”
Pinindot ko ang send.
Pagkaraan ng ilang segundo, may sumagot.
“Hindi mo ba naisip na baka nagsisimula pa lang ang pinakamagandang bahagi ng buhay mo?”
Napakunot-noo ako.
Hindi iyon si Jenny.
Mali pala ang numero na napindot ko.
Agad akong nag-reply.
“Sorry.
Wrong send.”
Akala ko matatapos na roon.
Pero sumagot siya.
“Okay lang.
Pero sayang naman kung hanggang doon lang ang usapan.”
Napangiti ako.
Hindi ko alam kung bakit.
Marahil dahil matagal na rin akong walang nakakausap tungkol sa totoong nararamdaman ko.
Mula roon, nagsimula ang lahat.
Ang pangalan niya ay Nathan Cruz.
Nakatira raw siya sa Iloilo.
Business consultant.
Thirty-two years old.
Tahimik.
Magalang.
At marunong makinig.
Tuwing gabi, nag-uusap kami.
Minsan sampung minuto.
Minsan tatlong oras.
Napag-uusapan namin ang trabaho.
Mga pangarap.
Mga pagkakamali.
Mga bagay na hindi namin kayang sabihin sa ibang tao.
Unti-unti, naging bahagi siya ng araw-araw kong buhay.
At nang hindi ko namamalayan, inaabangan ko na ang bawat mensahe niya.
Lumipas ang anim na buwan.
Hindi pa rin kami nagkikita.
Hindi rin kami nag-video call.
Hindi dahil ayaw namin.
Kundi dahil pareho kaming komportable sa kung anong mayroon kami.
Parang kakaibang pagkakaibigan na walang pressure.
Hanggang sa isang gabi.
Tinanong niya ako.
“Daniela, naniniwala ka bang posible ang pagmamahal kahit hindi pa nagkikita?”
Napahinto ako.
Matagal bago ako nakasagot.
“Siguro.”
“Mukhang hindi sigurado.”
“Natatakot lang ako.”
“Bakit?”
Huminga ako nang malalim.
“Dahil baka iba ka sa naiisip ko.”
Matagal siyang hindi sumagot.
Pagkatapos ay nag-message siya.
“Paano kung sabihin kong pareho tayong natatakot?”
Nang gabing iyon, hindi ako agad nakatulog.
Dahil alam kong hindi na simpleng pagkakaibigan ang nararamdaman ko.
Lumipas pa ang ilang buwan.
Mas lalo kaming naging malapit.
Hanggang dumating ang araw na nagdesisyon kaming magkita.
Nagkasundo kami.
Isang café sa may Ayala Center Cebu.
Sabado.
Alas tres ng hapon.
At habang binabasa ko ang mensahe niyang nagsasabing papunta na siya, pakiramdam ko ay hindi normal ang tibok ng puso ko.
Dumating ako nang mas maaga.
Paulit-ulit kong tinitingnan ang pinto.
Bawat lalaking pumapasok ay napapalingon ako.
Hanggang sa may isang batang lalaki na tumakbo papasok sa café.
Mga pitong taong gulang.
Masigla.
Makulit.
Bigla siyang huminto sa harap ko.
Tinitigan niya ako.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Ate Daniela?”
Nagulat ako.
“Paano mo alam ang pangalan ko?”
Tumawa siya.
“Dahil ikaw ang laging ka-chat ni Tito Nathan.”
Napakurap ako.
“Tito Nathan?”
Tumango siya.
Kasunod niyang pumasok ang isang matangkad na lalaki.
At agad kong nakilala ang mga mata.
Kahit hindi ko pa siya nakikita noon.
Alam kong siya iyon.
Si Nathan.
Pero hindi iyon ang ikinagulat ko.
Ang ikinagulat ko ay ang batang kasama niya.
Biglang bumigat ang pakiramdam ko.
May anak ba siya?
May itinago ba siya sa akin?
Parang nabasa ni Nathan ang iniisip ko.
Mabilis siyang lumapit.
“Daniela, hindi siya anak ko.”
Parang napahiya ako.
Ngumiti ang bata.
“Ako si Liam.
Pamangkin niya.”
Saka lang ako nakahinga nang maayos.
Ngunit hindi pa pala iyon ang lihim.
Habang nag-uusap kami, may inilabas si Nathan mula sa kanyang bag.
Isang lumang litrato.
At nang makita ko iyon, para akong nanigas.
Nasa litrato ang isang batang babae.
Ako.
Kasama ang isang batang lalaki.
Si Nathan.
Mahigit dalawampung taon na ang nakalipas.
Hindi ako makapaniwala.
Paulit-ulit kong tiningnan ang litrato.
“Paano mo ito nakuha?”
Mahina siyang ngumiti.
“Hindi mo ba ako natatandaan?”
Umiling ako.
Dahan-dahan siyang umupo sa harap ko.
“Magkapitbahay tayo noon sa Bacolod.”
Parang may pinto sa isip kong unti-unting bumukas.
Naalala ko.
Ang batang laging naglalaro ng saranggola.
Ang batang nagbibigay sa akin ng kendi tuwing umiiyak ako.
Ang batang biglang lumipat ng probinsiya nang hindi nagpapaalam.
“Nathan?”
Tumango siya.
At sa wakas, naalala ko.
Siya ang una kong naging kaibigan noong bata pa ako.
At ako naman ang batang hindi niya kailanman nakalimutan.
“Kaya pala pamilyar ang pakiramdam ko tuwing kausap kita.”
Ngumiti siya.
“Dahil matagal na kitang kilala.”
Napaluha ako nang hindi ko namamalayan.
Minsan pala, hindi aksidente ang ilang bagay.
Minsan, matagal nang pinagtagpo ng tadhana ang dalawang tao.
Hindi lang nila agad nalalaman.
Makalipas ang isang taon.
Hindi na kami nag-uusap lang sa pamamagitan ng mensahe.
Magkasama na kaming nagkakape.
Naglalakad sa tabing-dagat.
At bumubuo ng mga bagong alaala.
Si Liam ay patuloy pa ring pinakamakulit na pamangkin ni Nathan.
At siya rin ang unang nagsabing bagay kami sa isa’t isa.
Madalas pa nga niya kaming asarin.
Isang gabi habang nakaupo kami sa baywalk ng Cebu, tinanong ko si Nathan.
“Naisip mo bang mangyayari ito dahil lang sa maling mensahe?”
Napangiti siya.
“Hindi.”
“Tingin ko hindi iyon maling mensahe.”
“Tingin ko, iyon ang mensaheng dapat talagang makarating sa akin.”
Tumawa ako.
At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon ng pag-iisa, naramdaman kong nasa tamang lugar na ako.
Kasama ang tamang tao.
