PALAGI AKO NILANG INUUTUSANG MAGPASABUY NG MGA MAMAHALING BAG MULA IBANG BANSA—PERO NANG SABIHIN NG BAGONG KAIBIGAN NG PINSAN KO NA MASYADO DAW AKONG MAHAL, TAHIMIK AKONG HUMINTO… AT DOON NILA NALAMAN KUNG MAGKANO TALAGA ANG BINABAYARAN KO PARA SA KANILA
Ako si Nicole Ramos, tatlumpu’t isang taong gulang, at kung may isang bagay na paulit-ulit kong pinagsisihan nitong mga nakaraang taon, iyon ay ang paniniwalang kapag mabuti ka sa mga tao, awtomatiko ka rin nilang pahahalagahan.
Nagsimula ang lahat nang makakuha ako ng trabaho sa isang international consulting firm.
Dahil sa nature ng trabaho ko, halos bawat dalawang buwan ay nasa ibang bansa ako.
Minsan Singapore.
Minsan Japan.
Minsan France o Italy.
Noong una, tuwang-tuwa ang pamilya at mga kaibigan ko.
“Libre kang nakakapag-travel!”
“Swerte mo naman!”
“Ako rin sana balang araw.”
Ngumingiti lang ako noon dahil hindi naman nila nakikita ang kabilang bahagi ng biyahe.
Hindi nila nakikita ang mga meeting na umaabot hanggang alas-dos ng madaling-araw.
Hindi nila nakikita ang jet lag.
Hindi nila nakikita ang pagod ng palipat-lipat ng hotel at airport.
Pero hindi naman iyon ang pinakamabigat.
Ang pinakamabigat ay ang mga pasabuy.
Nagsimula iyon sa isang lipstick.
Pagkatapos ay isang wallet.
Pagkatapos ay isang designer perfume.
Hanggang sa dumating ang panahon na bawat biyahe ko ay may spreadsheet na akong natatanggap.
May bag.
May sapatos.
May skincare.
May cosmetics.
May watches.
At kung anu-ano pa.
Noong una, masaya pa akong tumulong.
Iniisip ko, minsan lang naman.
Pero habang tumatagal, parang naging obligasyon na siya.
Kapag may biyahe ako, may magme-message agad.
“Nicole, baka puwedeng pabili.”
“Nicole, mas mura diyan.”
“Nicole, ikaw na lang.”
Hindi naman ako naniningil ng service fee.
Ang binabayaran lang nila ay ang exact amount.
Kapag nagkulang ang palitan ng piso at dolyar, ako ang nag-aabono.
Kapag may excess baggage, ako ang sumasalo.
Kapag may customs issue, ako ang nakikipag-usap.
Kapag may nasirang kahon sa biyahe, ako rin ang nag-aalala.
Ngunit bihira akong makarinig ng totoong pasasalamat.
Sanay na ako roon.
Hanggang sa isang araw.
May group chat kaming magpipinsan at magkakaibigan.
Doon ko ipinapadala ang listahan ng mga nabili ko para madaling ma-check ng lahat.
Katatapos ko lang magpadala ng inventory mula sa Paris.
Labingpitong items iyon.
Tatlong designer bags.
Anim na skincare seTS.
Dalawang perfume.
At kung anu-ano pa.
Pagkatapos kong i-send ang listahan, may bagong pangalan na nag-reply.
Si Trisha.
Bagong kaibigan ng pinsan kong si Karen.
Hindi ko pa siya nakikilala.
Bigla siyang nag-react gamit ang laughing emoji.
Pagkatapos ay nag-type.
“Grabe naman.”
Tahimik ang group.
Maya-maya, may sumunod pa.
“Hinahayaan niyo talaga siyang bumili para sa inyo sa original price?”
Napakunot ang noo ko.
Nagpatuloy siya.
“Ang totoo niyan, lugi kayo.”
“Nakatira ako sa Europe dati.”
“Maraming paraan para makakuha ng mas murang presyo.”
“Tapos wala pang service fee.”
Tahimik pa rin ang lahat.
At doon ako unang nakaramdam ng kakaiba.
Hindi dahil sa sinabi niya.
Kundi dahil walang ni isa sa mga taong ilang taon kong tinulungan ang nagsalita.
Walang nagsabi na hindi naman ako kumikita.
Walang nagsabi na ako pa nga ang madalas mag-abono.
Walang nagsabi na ilang beses na akong nagbayad ng excess baggage para lang hindi masira ang mga gamit nila.
Wala.
Makalipas ang ilang minuto, nag-message ulit si Trisha.
“Sa susunod, sa akin na lang kayo magpasabuy.”
“May classmate ako sa Paris.”
“Mas mura nang halos tatlumpung porsyento.”
“At gusto lang niyang tumulong.”
Sunod-sunod ang reactions.
May thumbs up.
May heart.
May excited emoji.
At doon ko tuluyang naintindihan.
Hindi nila nakikita ang ginagawa ko bilang tulong.
Nakikita nila iyon bilang convenience.
At kapag may mas murang option, madali lang akong palitan.
Tahimik kong ni-mute ang group chat.
Pagkatapos ay bumalik ako sa trabaho.
Hindi ako nakipagtalo.
Hindi ako nagpaliwanag.
Hindi ako nagtampo.
Pagod na akong ipagtanggol ang sarili ko.
Lumipas ang dalawang buwan.
May biyahe ulit ako.
Ngunit sa pagkakataong iyon, wala akong dinalang pasabuy.
Walang spreadsheet.
Walang order list.
Walang designer bags.
Walang cosmetics.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, magaan ang luggage ko.
At masaya ako.
Pagbalik ko sa Maynila, nagsimula ang mga mensahe.
“Nicole, nasaan na yung order ko?”
“Hindi mo ba nakita yung message ko?”
“May pabili sana ako.”
Isa-isa kong sinagot.
“Hindi na ako tumatanggap ng pasabuy.”
Akala ko matatapos na roon.
Ngunit makalipas ang tatlong linggo, tumawag ang pinsan kong si Karen.
Halos umiiyak siya.
“Niki, puwede ba tayong magkita?”
Nagkita kami sa isang café sa BGC.
Pag-upo pa lang niya, alam kong may problema.
“Ano’ng nangyari?”
Napabuntong-hininga siya.
“Na-scam kami.”
Natigilan ako.
Lumabas pala na ang sinasabi ni Trisha na classmate sa Paris ay walang official business.
Kumukuha lang siya ng orders.
Nagpapadala ng screenshoTS.
At nang makakolekta na ng malaking halaga, bigla na lang nawala.
Mahigit isang milyong piso ang nawala sa grupo.
May ilan na nag-order ng luxury bags.
May ilan na skincare packages.
May ilan na relo.
Wala ni isa ang dumating.
Tahimik akong nakinig.
Hindi ko siya pinutol.
Hindi ko rin sinabi ang gusto kong sabihin.
Pagkatapos ng ilang minuto, tumingin siya sa akin.
“Niki… tama ka.”
Umiling ako.
“Hindi ko kailanman sinabing mali kayo.”
Napaluha siya.
“Hindi namin na-realize kung gaano kahirap yung ginagawa mo.”
Noon ko lang narinig ang mga salitang iyon matapos ang napakaraming taon.
Makalipas ang ilang araw, may reunion ang buong pamilya.
At doon ko nakita ang halos lahat ng dating nagpapasabay sa akin.
Tahimik sila.
Iba ang pakikitungo nila.
Mas maingat.
Mas magalang.
At sa unang pagkakataon, may lumapit sa akin na hindi para magpa-order.
Kundi para magpasalamat.
Lumapit ang tiyahin ko.
“Niki, sorry.”
Napangiti ako.
“Wala na iyon.”
“Hindi.”
Umiling siya.
“Akala namin madali lang.”
“Akala namin simpleng pabili lang.”
“Ngayon namin naintindihan kung gaano karaming oras at pera ang ginugugol mo.”
Tahimik akong nakinig.
At sa totoo lang, wala na akong galit.
Dahil minsan, hindi naman masama ang mga tao.
Sanay lang silang may taong laging nandiyan.
At kapag palagi kang nandiyan, nakakalimutan nilang may halaga rin ang oras mo.
Makalipas ang ilang linggo, nagkaroon ng malaking family gathering para sa ikaanimnapung kaarawan ng lola namin.
Nandoon halos lahat.
At sa kalagitnaan ng programa, biglang napunta ang usapan sa nangyaring scam.
May nagsabi kung magkano ang nawala.
May nagsabi kung gaano sila nasaktan.
Hanggang sa may isang tiyahin na nagsalita nang malakas.
“Kung tutuusin, hindi tayo nawalan kung marunong tayong magpasalamat kay Nicole noon.”
Tahimik ang buong mesa.
Lahat napatingin sa akin.
At doon unang inamin ng marami kung gaano karaming beses ko silang natulungan nang walang kapalit.
May nagsabing ako pa raw ang nag-abono.
May nagsabing ako ang nagbayad ng customs fee.
May nagsabing ako ang nagpalit ng item nang may factory defect.
Isa-isang lumabas ang mga bagay na dati nilang hindi pinapansin.
At sa unang pagkakataon, hindi ako ang nagsasalita.
Sila mismo ang nagsasabi ng katotohanan.
Hindi na ako bumalik sa pasabuy business ng pamilya.
Mas naging payapa ang buhay ko.
Mas magaan ang bawat biyahe.
Mas marami akong oras para sa sarili ko.
Ang mga kamag-anak ko naman ay natutong mag-order nang direkta kung gusto nila ng isang bagay.
At kapag may humihiling ng tulong, mas marunong na silang magpasalamat.
Tungkol naman kay Trisha, tuluyan siyang nawala sa grupo matapos mabunyag ang nangyari.
Wala nang gustong makipag-ugnayan sa kanya.
Isang gabi habang nasa airport ako papuntang Tokyo para sa isa na namang business trip, nakaupo ako sa boarding gate at umiinom ng kape.
Tahimik.
Magaan.
Walang order list.
Walang spreadsheet.
Walang limang kilo ng cosmetics sa maleta.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, naisip ko na minsan, ang pinakamagandang tulong na maibibigay mo sa sarili mo ay ang matutong tumigil kapag hindi ka na pinahahalagahan.
